Het lichaam hoeft niet geopend te worden.
Het lichaam opent zich wanneer het zich veilig genoeg voelt.

Een lichaam dat ontlaadt is niet hetzelfde als een lichaam dat zich veilig voelt

Wie sociale media volgt, ziet ze regelmatig voorbij komen.

Een lichaam begint hevig te trillen.
Een psoas laat los.
Iemand huilt diep.
Er ontstaat een indrukwekkende ontlading.

Het zijn beelden die raken.
Ze laten zien dat er iets beweegt.

Maar steeds vaker merk ik dat zulke beelden bij mij vooral een vraag oproepen.

Niet de vraag wat er tijdens de sessie gebeurt.
Maar de vraag:

Wat gebeurt er daarna?

De aantrekkingskracht van een release

Binnen lichaamsgericht werk wordt een release vaak gezien als een teken dat het lichaam spanning loslaat.

Soms is dat ook zo.

Een spier ontspant.
De adem verdiept.
Emoties krijgen ruimte.
Het lichaam ervaart meer bewegingsvrijheid.

Dat kunnen waardevolle ervaringen zijn.

Ik heb daar veel respect voor.

Een lichaam kan op verschillende manieren laten zien dat er iets in beweging komt.

En tegelijkertijd vraag ik mij af of we een release soms niet verwarren met duurzame verandering.

Want een lichaam dat ontlaadt is niet hetzelfde als een lichaam dat zich veilig voelt.

Een lichaam kiest nooit zomaar voor spanning

Vanuit de polyvagaaltheorie kijken we anders naar het lichaam.

Spanning is niet per definitie een probleem.

Vaak is spanning een intelligente beschermingsreactie.

Het zenuwstelsel beïnvloedt voortdurend spieren, ademhaling, bindweefsel en houding op basis van één centrale vraag:

Ben ik veilig?

Wanneer het antwoord nee is, kiest het lichaam voor bescherming.

Niet omdat het lichaam ‘stuk’ is.

Maar omdat het probeert ons veilig te houden.

Stel dat de psoas ontspant…

Laten we de psoas als voorbeeld nemen.

Stel dat deze spier tijdens een behandeling diep ontspant.

Dat kan een enorme opluchting geven.

Maar wat gebeurt er wanneer iemand een week later opnieuw in een stressvolle situatie terechtkomt?

Wanneer neuroceptie opnieuw gevaar waarneemt?

Wanneer het zenuwstelsel nog steeds gelooft dat bescherming noodzakelijk is?

Is het dan vreemd dat dezelfde spier opnieuw spanning opbouwt?

Voor mij eigenlijk niet.

Misschien stellen we de verkeerde vraag.

Misschien is de belangrijkste vraag niet:

“Is de psoas los?”

Maar:

Heeft het zenuwstelsel geleerd dat er ook veiligheid kan zijn zonder dat het lichaam zich op dezelfde manier hoeft vast te houden?

Dat is een heel andere manier van kijken.

Dan verschuift de aandacht van spieren naar regulatie.
Van techniek naar veiligheid.
Van ontlading naar integratie.

Een release is een gebeurtenis.
Integratie is een proces.

Een release kan een moment zijn.
Integratie vraagt tijd.

Het zenuwstelsel leert niet alleen door een indrukwekkend moment.

Het leert vooral door herhaalde ervaringen van veiligheid.

Door telkens opnieuw te ervaren:

“Ik hoef mezelf niet meer op dezelfde manier te beschermen.”

Pas dan kan een nieuw patroon zich werkelijk verankeren in het lichaam.

Meer is niet altijd dieper

Soms lijkt het alsof een behandeling succesvoller is naarmate de ontlading groter is.

Maar is dat werkelijk zo?

Ik weet het niet.

Ik heb cliënten gezien die nauwelijks zichtbare veranderingen lieten zien tijdens een sessie, maar die weken later vertelden dat hun adem vrijer werd, hun bekken zachter aanvoelde of dat ze voor het eerst zonder angst een gynaecologisch onderzoek konden ondergaan.

Dat zijn geen spectaculaire verhalen.

Ze gaan niet viral op Instagram.

Maar voor mij zijn het misschien wel de meest betekenisvolle vormen van verandering.

Diepte zit voor mij niet in de intensiteit van de ervaring.

Diepte zit in de mate waarin het lichaam zich werkelijk gehoord, gerespecteerd en gedragen voelt.

De therapeut opent het lichaam niet

Misschien is dit wel de grootste verschuiving in mijn eigen ontwikkeling.

Ik geloof steeds minder dat een therapeut een lichaam kan openen.

Ik geloof wel dat een therapeut omstandigheden kan creëren waarin een lichaam zich durft te openen.

Dat lijkt een klein verschil.

Voor mij is het een wereld van verschil.

Diepe processen kunnen plaatsvinden.
Soms zijn ze voelbaar.
Soms zichtbaar.

Maar het doel is niet om een lichaam ergens naartoe te brengen.

Het vraagt om vertragen.

Om afstemmen.

Om diep luisteren.

Om het tempo van het zenuwstelsel te volgen.

Het lichaam bepaalt het tempo

Daarom werk ik niet vanuit het verlangen naar een grote release.

Wanneer een diepe ontlading ontstaat, is daar alle ruimte voor.

Maar het is nooit het doel.

Mijn aandacht gaat uit naar iets anders.

Kan het zenuwstelsel zich veilig genoeg voelen om zichzelf anders te organiseren?

Kan het lichaam ontdekken dat het vandaag iets minder hoeft vast te houden dan gisteren?

Kan veiligheid langzaam sterker worden dan bescherming?

Kan er ruimte ontstaan voor nieuwe ervaringen, voedende overtuigingen en keuzes die het gevoel van veiligheid in jezelf bekrachtigen?

Voor mij ligt daar de essentie van lichaamswerk.

Niet in het najagen van bijzondere momenten.

Maar in het begeleiden van een lichaam dat stap voor stap leert vertrouwen op zijn eigen vermogen tot zelfregulatie.

Fotocredits: PhotographYsanne

Het bericht Een release is niet hetzelfde als heling verscheen eerst op Helend Veld.

Een lichaam ontspant niet omdat het wordt overtuigd. Een lichaam ontspant wanneer het zich veilig genoeg voelt om bescherming los te laten.

Waarom veiligheid voorafgaat aan diep bekkenwerk

Wanneer vrouwen bij mij komen voor Integral Pelvic Therapy, denken ze soms dat ontspanning ontstaat doordat een spier wordt losgemaakt of spanning wordt weggewerkt.

Maar het lichaam werkt anders.

Voordat een spier ontspant, voordat bindweefsel zachter wordt of voordat het bekken zich werkelijk laat aanraken, stelt het zenuwstelsel eerst een andere vraag.

Ben ik hier veilig?

Pas wanneer het antwoord op die vraag ja is, ontstaat er ruimte voor verandering.

Niet omdat iemand het lichaam heeft overtuigd, maar omdat het lichaam zelf voelt dat bescherming niet langer nodig is.

Het lichaam luistert eerder dan het denken

Ons zenuwstelsel beoordeelt voortdurend of een situatie veilig is. Dat gebeurt grotendeels onbewust. De Amerikaanse neurowetenschapper Stephen Porges noemt dit neuroceptie.

Neuroceptie is het subtiele vermogen van het lichaam om veiligheid of gevaar waar te nemen, nog voordat we er bewust over nadenken.

Het zenuwstelsel luistert naar veel meer dan woorden. De toon van een stem. De kwaliteit van aanraking. De snelheid waarmee iemand beweegt. De ruimte waarin we ons bevinden. Maar ook naar eerdere ervaringen die in het lichaam zijn opgeslagen.

Wanneer het lichaam veiligheid ervaart, ontstaat er ruimte voor contact, nieuwsgierigheid en herstel.

Wanneer het gevaar vermoedt, kiest het voor bescherming.

Dat is geen fout.

Dat is wijsheid.

Het bekken als beschermde ruimte

Het bekken draagt veel meer dan spieren en gewrichten.

Hier komen voortplanting, seksualiteit, geboorte, uitscheiding en overleving samen. Voor veel vrouwen is dit bovendien een gebied waar ingrijpende ervaringen zijn opgeslagen. Denk aan een bevalling, een operatie, chronische pijn, medisch onderzoek, verlies of ervaringen waarbij grenzen zijn overschreden.

Het is daarom niet vreemd dat het zenuwstelsel juist hier zorgvuldig waakt.

Vanuit dat perspectief krijgt spanning een andere betekenis.

Niet als iets wat zo snel mogelijk moet verdwijnen, maar als een beschermende reactie die ooit een belangrijke functie heeft gehad.

Dat nodigt uit tot een andere vraag.

Niet:

“Hoe krijgen we de spanning weg?”

Maar:

“Wat heeft dit lichaam nodig om de spanning niet langer nodig te hebben?”

Ontspanning ontstaat in veiligheid

Binnen lichaamswerk wordt vaak gesproken over loslaten.

Toch laat ontspanning zich niet afdwingen.

Een spier ontspant niet omdat iemand zegt dat zij moet ontspannen.

Bindweefsel geeft niet mee omdat er harder wordt gedrukt.

Werkelijke ontspanning ontstaat wanneer het zenuwstelsel ervaart dat bescherming niet langer noodzakelijk is.

Daarom begint diep bekkenwerk voor mij niet met behandelen.

Het begint met vertragen.

Met afstemmen.

Met luisteren naar wat het lichaam vertelt.

En vooral: met het respecteren van het tempo waarin het lichaam bereid is zich te openen.

Werken mét het zenuwstelsel

Binnen Integral Pelvic Therapy staat veiligheid daarom centraal.

Niet als voorbereiding op de behandeling.

Maar als de behandeling zelf.

Dat betekent dat we zorgvuldig afstemmen op wat het lichaam op dat moment aankan. Soms werken we uitwendig. Soms is inwendig werken passend. En soms is de belangrijkste beweging niet lichamelijk zichtbaar, maar voelbaar in een diepere ademhaling, een verzachting van de bekkenbodem of het moment waarop iemand merkt: ik hoef mezelf niet langer vast te houden.

Vanuit mijn ervaring ontstaat duurzame verandering niet doordat we iets forceren, maar doordat het zenuwstelsel stap voor stap nieuwe ervaringen van veiligheid opdoet.

Lichaam, zenuwstelsel en het grotere geheel

Hoewel dit artikel vooral gaat over het zenuwstelsel, kijk ik binnen Helend Veld altijd naar de mens als geheel.

Vanuit een systemische benadering zie ik dat lichamelijke spanning soms verweven lijkt met familiepatronen, loyaliteiten of overlevingsstrategieën die een plek vragen. Dat is een ander perspectief dan de neurobiologie, maar voor mij sluiten beide elkaar niet uit. Ze helpen ieder op hun eigen manier om te begrijpen waarom een lichaam vasthoudt en hoe ruimte voor verandering kan ontstaan.

Het lichaam staat nooit op zichzelf.

Net zoals een mens nooit helemaal losstaat van zijn of haar verhaal.

De wijsheid van het lichaam volgen

Misschien is dat wel de grootste verschuiving in hoe ik naar lichaamswerk kijk.

Ik zie spanning niet als een vijand die bestreden moet worden.

Ik zie haar als een boodschapper.

Een uitnodiging om te luisteren naar wat het lichaam probeert te beschermen.

Wanneer veiligheid mag groeien, verandert er vaak vanzelf iets.

De adem verdiept.

De spieren verzachten.

Er ontstaat meer ruimte.

Niet omdat het lichaam gecorrigeerd is.

Maar omdat het zich veilig genoeg voelt om zichzelf opnieuw te organiseren.

En misschien is dat wel de essentie van heling.

Niet dat we het lichaam veranderen.

Maar dat we de omstandigheden creëren waarin het lichaam zichzelf weer durft te vertrouwen op zijn eigen vermogen tot zelfregulatie.

In een volgend artikel onderzoek ik een vraag die mij al langer bezighoudt: wat is eigenlijk het verschil tussen een indrukwekkende release en duurzame verandering?

Fotocredits: PhotographYsanne

Het bericht Het zenuwstelsel als poortwachter verscheen eerst op Helend Veld.

Herken je dat moment waarop je precies voelt wat je wilt zeggen, maar de woorden niet naar buiten komen? Je wilt een grens aangeven, uitspreken wat je raakt of simpelweg laten horen wat er in je leeft. En toch blijft het steken. Er ontstaat een brok in je keel, je stem wordt zachter of verdwijnt helemaal.

We zoeken de oplossing dan vaak in ons hoofd. We denken dat we sterker moeten zijn, beter moeten communiceren of meer zelfvertrouwen nodig hebben. Maar onze stem leeft niet alleen in de keel. Ze wordt gedragen door ons hele lichaam.

Binnen lichaamsgericht werk wordt vaak gesproken over de keel-bekkenas. Een levende verbinding tussen de plek waar we spreken en de plek waar we voelen, ontvangen en creëren. Misschien herken je het wel: wanneer er spanning in je bekken ontstaat, lijkt ook je stem minder vrij te worden. Alsof beide gebieden elkaar voortdurend weerspiegelen.

Wanneer je mag landen in je bekken, ontstaat er vaak vanzelf meer ruimte om ook je stem te laten klinken.

Twee poorten die met elkaar resoneren

Ons lichaam bezit een diepe wijsheid. Al tijdens onze ontwikkeling in de baarmoeder ontstaan verschillende lichaamsstructuren vanuit dezelfde basisweefsellagen. Hoewel keel en bekken zich ieder op hun eigen manier ontwikkelen, ervaren veel lichaamsgerichte therapeuten een bijzondere samenhang tussen deze gebieden.

Niet alleen vanwege hun anatomische en neurologische verbindingen, maar ook omdat ze allebei poorten zijn. De keel is de poort van onze stem. Het bekken de poort van leven, creatiekracht, seksualiteit en gronding. Beide openen zich wanneer we ons veilig voelen en sluiten zich wanneer ons zenuwstelsel bescherming zoekt.

Misschien merk je het in het dagelijks leven. Je zet ongemerkt je kaken op elkaar tijdens een drukke dag. Je houdt je adem iets hoger vast. Vaak spant ook de bekkenbodem zich aan. Niet omdat daar iets mis is, maar omdat het lichaam één samenhangend geheel is. Via spieren, bindweefsel en het zenuwstelsel beïnvloeden verschillende delen van het lichaam elkaar voortdurend.

Wanneer er weer zachtheid ontstaat in het bekken, ervaren veel mensen ook meer ruimte in hun adem, hun keel en hun stem. Het kan zelfs de klankkleur van je stem veranderen.

Wat wil jouw lichaam je vertellen?

Soms voelt een blokkade in je stem groter dan alleen het gesprek waarin je zit. Alsof er iets ouds meespreekt.

Binnen systemisch werk onderzoeken we hoe ervaringen en patronen uit onze familielijn onbewust kunnen doorwerken. Voor veel vrouwen was het lange tijd niet vanzelfsprekend om vrijuit te spreken, grenzen aan te geven of hun volledige levenskracht zichtbaar te laten zijn. Aanpassing bood vaak veiligheid.

Ons lichaam vertelt niet alleen het verhaal van ons eigen leven. Soms draagt het ook de echo’s van eerdere generaties. Niet altijd in woorden, maar in de manier waarop we ons beschermen, onze stem inhouden of onszelf kleiner maken dan we in wezen zijn. Binnen systemisch werk en lichaamsgerichte therapie nodigt dit uit om te onderzoeken wat werkelijk van jou is en wat misschien al generaties lang wordt meegedragen.

Een blokkade hoeft daarom geen probleem te zijn dat opgelost moet worden. Ze kan ook een uitnodiging zijn. Een uitnodiging om nieuwsgierig te luisteren naar wat jouw lichaam je probeert te vertellen.

De weg terug naar stroming

Het herstellen van de verbinding tussen bekken en stem vraagt zelden om harder werken. Veel vaker begint het met vertragen. Met aanwezig durven zijn bij wat je voelt. Met een lichaam dat stap voor stap weer veiligheid mag ervaren.

Binnen het Helend Veld werk ik onder andere met Integral Pelvic Therapy (IPT), rituele Baarmoedermassage en Systemic Dance Ritual. Iedere vorm nodigt op een eigen manier uit om opnieuw contact te maken met de wijsheid van het lichaam.

Wanneer spanning niet langer vastgehouden hoeft te worden, ontstaat er vaak vanzelf meer beweging. De adem verdiept zich. De kaken verzachten. De stem krijgt meer bedding. Niet omdat je haar sterker maakt, maar omdat ze niet langer hoeft te vechten om gehoord te worden.

Een zachte oefening

Neem een paar minuten de tijd en ga ontspannen zitten.

Plaats één hand op je keel en één hand op je onderbuik.

Laat je kaken zacht worden. Ontspan je tong en voel hoe je adem rustig naar beneden mag zakken, richting je bekken.

Maak op de uitademing een zachte ah– of oeh-klank. Zonder iets te forceren. Laat de trilling door je borst bewegen en nodig haar uit om helemaal door te resoneren tot in je bekken.

Misschien voel je veel. Misschien bijna niets.

Alles is welkom.

Luister niet alleen naar het geluid van je stem, maar ook naar wat je lichaam je onderweg vertelt.

Welkom in het Helend Veld

Misschien hoef je je stem niet harder te maken.

Misschien verlangt ze vooral naar een plek waar ze zich veilig voelt om tevoorschijn te komen.

Wanneer je lichaam weer mag verzachten, kan ook de verbinding tussen voelen, spreken en creëren zich opnieuw openen. Vanuit die bedding krijgt jouw stem de ruimte om niet alleen gehoord te worden, maar vooral om waarachtig te zijn.

Voel je dat er iets in jou verlangt naar meer ruimte, meer stroming of meer vrijheid in je expressie? Je bent van harte welkom om samen te onderzoeken wat jouw lichaam al die tijd heeft proberen te vertellen.

In een veilige bedding luisteren we niet alleen naar de klacht, maar naar de wijsheid die daaronder verscholen ligt.

Het bericht De wijsheid van de keel-bekkenas verscheen eerst op Helend Veld.

Een vraag die ik vaak hoor wanneer vrouwen voor het eerst bij mij komen voor Integral Pelvic Therapie is:

“Gaan we meteen inwendig werken?”

Het is een begrijpelijke vraag. In veel vormen van bekkenbodemtherapie of seksuologische begeleiding wordt het bekken immers rechtstreeks benaderd.

Binnen Integral Pelvic Therapie werkt dat anders.

Inwendig werk is nooit de eerste stap en ook nooit het doel op zich.
Het kan een onderdeel zijn van het proces — en alleen wanneer jij dat echt wilt en je lichaam er zelf klaar voor is.

Heling begint namelijk niet met openen.
Heling begint met veiligheid.

En dat heeft alles te maken met wat ik de eerste graalpoort noem.

De eerste graalpoort: de fysieke drempel van de vulva

Net voorbij de vaginale ingang bevindt zich een kleine maar belangrijke spier: de musculus bulbospongiosus.

Deze spier vormt een soort eerste fysieke drempel van de vulva en de vaginale opening. Ze speelt een rol bij:

• bescherming van de vaginale ingang

• seksuele opwinding

• reflexmatige samentrekking bij spanning of pijn

De bulbospongiosus reageert via het autonome zenuwstelsel. Dat betekent dat ze niet bewust wordt aangestuurd. Het lichaam beslist automatisch of het gebied zich opent of beschermt.

Wanneer er spanning of oude herinneringen aan grensoverschrijding aanwezig zijn, kan deze spier reflexmatig aanspannen.

Niet uit weerstand.
Maar uit bescherming.

Wanneer een gebied te snel wordt benaderd

Voor veel vrouwen is dit gebied in het verleden sneller benaderd dan hun lichaam eigenlijk kon ontvangen.

Dat kan bijvoorbeeld gebeuren:

• door intimiteit met (seks)partners die te vroeg of zonder volledige toestemming plaatsvond

• door jezelf, bijvoorbeeld bij het haastig inbrengen van een tampon

• door artsen bij gynaecologisch onderzoek of bevallingen

• door (bekken)fysiotherapeuten die niet werken met embodied consent

• door seksueel misbruik en geweld

Het lichaam herinnert zich deze ervaringen niet alleen als verhaal, maar ook in het weefsel zelf.

Wanneer de eerste poort opnieuw wordt benaderd, kan de spier daarom reflexmatig sluiten.

Niet om tegen te werken.
Maar om te beschermen.

De verbinding tussen hart en bekken

De eerste poort staat niet op zichzelf.
Ze maakt deel uit van een groter netwerk van sensaties, spieren en zenuwbanen.

Twee belangrijke verbindingen hierin zijn de clitoris en de thymus.

De clitoris

De clitoris bevat duizenden zenuwuiteinden en is direct verbonden met de bekkenbodemspieren, waaronder de bulbospongiosus. Wanneer het lichaam zich veilig voelt, kan hier een natuurlijke pulsatie en doorbloeding ontstaan.

De thymus

De thymus ligt achter het borstbeen, in het gebied van het hart. Deze klier speelt een rol in het immuunsysteem, maar reageert ook sterk op stress en ontspanning.

Via het zenuwstelsel bestaat er een subtiele wisselwerking tussen hart en bekken.

Wanneer het hart zich veilig voelt, kan ook de eerste poort beginnen te verzachten.

Waarom we nooit meteen inwendig werken

Omdat deze eerste poort zo sterk verbonden is met veiligheid en het zenuwstelsel, beginnen we binnen Integral Pelvic Therapie nooit met inwendig werk.

De eerste sessies zijn gericht op het creëren van een fundament waarin het lichaam opnieuw kan ontspannen.

We werken onder andere met:

• veiligheid in de therapeutische relatie

• regulatie van het zenuwstelsel

• het (her)ontdekken van grenzen

• embodied consent – leren voelen wat klopt en wat niet

• uitwendig bekkenwerk

Veel vrouwen merken dat alleen dit al veel kan veranderen.

Het lichaam ervaart dat er geluisterd wordt.
Dat er niet wordt geduwd.
Dat er ruimte is om te vertragen.

En juist dat kan het begin zijn van echte ontspanning.

Wanneer de eerste poort verzacht

Wanneer het zenuwstelsel meer veiligheid ervaart, kan de eerste poort langzaam beginnen te verzachten.

Soms ontstaat er dan ruimte voor inwendig werk.
Soms ook niet.

Beide zijn helemaal goed.

Binnen Integral Pelvic Therapie is inwendig werk nooit het doel.
Het is hooguit een mogelijke verdieping van een proces dat al gaande is.

Wanneer het lichaam zich veilig voelt, kan aanraking ontvangen worden in plaats van verdragen — en alleen wanneer jij dat echt wilt.

Van innerlijk landschap naar belichaamde ervaring

In vrouwencirkels werkte ik met de acht graalpoorten van het bekkengebied als een innerlijk en energetisch landschap.

Binnen Integral Pelvic Therapie keren we terug naar diezelfde poorten — maar via het lichaam zelf.

Niet alleen als concept.
Maar als belichaamde ervaring, waarin spanning mag wegvloeien en veiligheid opnieuw voelbaar kan worden.

Heling begint waar grenzen gerespecteerd worden

De eerste graalpoort herinnert ons aan iets essentieels:

Het lichaam opent niet door druk.
Het opent door veiligheid.

Wanneer grenzen volledig worden gerespecteerd — door jezelf én door de ander — kan het zenuwstelsel ontspannen.

En precies daar begint heling.

Klachten waarbij de eerste poort een rol kan spelen

Spanning in dit gebied kan onder andere een rol spelen bij:

• vulvodynie

• vaginisme

• pijn bij penetratie

• chronische bekkenbodemspanning

• seksuele pijnklachten

Trauma-sensitief werken met het zenuwstelsel en het bekken kan helpen om deze spanning langzaam te laten verzachten.

Het bericht Waarom we niet meteen inwendig werken verscheen eerst op Helend Veld.

Wanneer helpen niet om de ander gaat, maar om erkenning uit het verleden

Soms merk je dat je iemand helpt — een vriendin, cliënt, partner — maar dat het in de onderstroom eigenlijk niet om die ander gaat. Dat je iets probeert te herstellen wat veel ouder is. Dat je, zonder het te weten, bezig bent met het helen van de moeder.

Niet de werkelijke moeder van nu, maar het innerlijke beeld van haar: de plek waar ooit erkenning, veiligheid en bestaansrecht gezocht werden. En misschien ook gemist.

Het kind en de emotioneel niet-beschikbare moeder

Wanneer een moeder emotioneel niet werkelijk beschikbaar is — door haar eigen geschiedenis, pijn of overbelasting — ontstaat er bij het kind een leegte. Een leegte die niet gevuld wordt door ontvangen, maar door geven.

Het kind gaat zorgen, ondersteunen, afstemmen. En daarin gebeurt iets essentieels: ik word gezien.
Niet omdat ik besta, maar omdat ik er voor jou ben.

Zo ontstaat een diep overlevingsmechanisme: bestaansrecht wordt gekoppeld aan zorgen voor de ander. Niet als bewuste keuze, maar als innerlijke noodzaak.

Van moeder naar wereld

Later in het leven verplaatst dit patroon zich. Niet langer naar de moeder, maar naar vriendinnen, cliënten, partners, collega’s. Helpen wordt een manier om erkenning te voelen. Om bestaansrecht te ervaren. Om te mogen zijn.

Bij vrouwen zie je dit vaak sterk. Ze verliezen zich in gezien willen worden. Niet uit ijdelheid, maar uit een diepe, oude honger naar bevestiging. Het geven wordt dan geen vrije beweging meer, maar een voorwaarde voor verbinding.

Nee zeggen voelt onmogelijk. Want nee zeggen tegen iemand die hulp nodig heeft, raakt dezelfde plek als vroeger nee zeggen tegen moeder. En dat voelde ooit levensbedreigend.

Wanneer helpen niet echt om de ander gaat

Wat hier zo subtiel en pijnlijk is: in de onderstroom gaat het helpen vaak niet werkelijk om de ander. Het gaat om het gevoel dat vroeger ontstond toen je er mocht zijn voor je moeder. Het gaat om erkenning. Om bestaansrecht. Om eindelijk gezien worden.

En dat maakt het zo verwarrend. Want aan de buitenkant lijkt het liefde, zorgzaamheid, toewijding. En dat is het ook. Maar onder die stroom ligt iets anders: een oud kind dat nog steeds probeert te bestaan via de ander.

Onderstroom en bovenstroom

Wanneer iemand in de onderstroom nog bezig is met het helen van de moeder, raakt creatie vaak wil-gedreven. Niet gedragen door innerlijke rust of natuurlijke stroom, maar gestuurd door ego: door de behoefte om gezien te worden, erkend te worden, waarde te voelen.

Dan zijn onderstroom en bovenstroom niet op elkaar afgestemd. Je helpt, creëert, geeft — maar het kost energie in plaats van dat het voedt. Het voelt leeg of vermoeiend, omdat het voortkomt uit overleving in plaats van uit vrijheid.

Een herkenbaar voorbeeld

Een concreet voorbeeld kwam van meesteropsteller Stephan Hausner tijdens een training. Hij sprak over zijn beginjaren, waarin hij geen of nauwelijks betaling vroeg voor zijn werk als osteopaat, en waarin mensen hem ook in zijn vrije tijd wisten te vinden. “At that time, i was healing the mother”. Vanuit systemisch perspectief laat dit zien hoe innerlijke loyaliteit en het verlangen om gezien te worden zich vertalen naar praktisch gedrag en beroepskeuzes.

Zijn woorden raakten me, omdat ik zelf door een vergelijkbare fase ben gegaan.

De zoektocht naar een vervangende moeder

Bij veel vrouwen zie je een herkenbaar patroon: het onbewuste zoeken naar een vervangende moeder in een vrouwelijke therapeut, healer of leraar. Vaak is er een mix van bewondering en aantrekking — maar tegelijk ook een gevoel van concurrentie. Vrouwen willen zowel zorg en erkenning ontvangen als zelf de “grote” zijn in de relatie: de vervangende moeder willen én over haar willen moederen.

Deze innerlijke spanning weerspiegelt het oorspronkelijke gemis: het verlangen om eindelijk werkelijk gezien te worden door de moeder, én de pijn dat dit nooit volledig gebeurde. De begeleider wordt dan onbewust geladen met deze oude verwachtingen. Het gaat daarbij niet zozeer om daadwerkelijk geholpen te worden, maar om het ontvangen van die diepere erkenning.

Wanneer dat niet lukt — want niemand kan deze plek volledig innemen — kan er spanning, teleurstelling of rivaliteit ontstaan. Dit is echter geen persoonlijk falen, maar een slimme overlevingsstrategie van het familiesysteem. Het patroon laat zien hoe oude emoties en behoeftes uit de kindertijd nog steeds invloed hebben op volwassen relaties.

Stoppen met het helen van de moeder

Het stoppen met het helen van de moeder betekent niet dat je stopt met zorgen, geven of verbinden. Het betekent dat je ophoudt met je bestaansrecht halen uit de ander.

Het betekent:
– Dat je geeft omdat je wilt, niet omdat je moet
– Dat je nee kunt zeggen zonder innerlijke paniek
– Dat je jezelf niet langer verlaat om gezien te worden

Dan verschuift helpen van overleving naar keuze. Van ego naar aanwezigheid. Van zoeken naar rust.

En pas dan ontstaat echte gelijkwaardigheid in relaties.

Heling in praktijk

Systemisch werk, opstellingen en lichaamsgerichte rituelen kunnen dit bewustwordingsproces ondersteunen:

• Opstellingen maken de dynamiek tussen moeder en kind zichtbaar en voelbaar.
• Rituelen en beweging helpen oude patronen symbolisch te integreren of los te laten.
• IPT (Integral Pelvic Therapy) ondersteunt het vullen van de innerlijke leegte met eigen aanwezigheid en helpt verdoving in het lichaam te verzachten, zodat voelen weer mogelijk wordt.
• Bewuste reflectie — schrijven, meditatie of creatieve expressie — verdiept inzicht.
• Grenzen oefenen helpt je onderscheiden wat van jou is en wat van de ander, zodat je in vrijheid kunt handelen.

Tot slot

Stoppen met het helen van de moeder is geen afscheid van liefde.
Het is thuiskomen bij jezelf.

Het is de beweging van:
Ik besta niet omdat jij mij ziet — ik besta, en daarom kan ik jou zien.

En precies daar wordt helpen weer zuiver.
Niet meer nodig om te overleven.
Maar vrij om te stromen.

Het bericht Helen van de Moeder verscheen eerst op Helend Veld.

In familieopstellingen denken we bij een diep gevoel van gemis vaak aan een verloren tweeling. Maar wat als het eigenlijk gaat om een ander, vaak onzichtbaar verlies: dat van de placenta?

De placenta als ‘tweelingziel’

In veel traditionele culturen werd de placenta gezien als een spirituele begeleider van het kind tijdens de zwangerschap – een soort tweelingziel of beschermgeest.[1]

Biologisch is de placenta letterlijk de bron van leven: voeding, zuurstof en hormonen stromen via deze verbinding. Het plotseling doorknippen van de navelstreng kan daarom voor een baby voelen als een abrupte scheiding van die levensbron.[2]

In onze huidige geboortezorg gaat dit vaak snel. Soms wordt de navelstreng zelfs binnen een minuut al doorgeknipt, waardoor de baby een deel van de laatste voeding en zuurstof misloopt.[3] Terwijl het maar zo’n 3 minuten duurt voordat de navelstreng vanzelf is uitgeklopt. Nog zachter is de manier van een lotusbevalling, waarbij de navelstreng verbonden blijft totdat deze vanzelf loslaat – vaak pas na drie tot zeven dagen.[4] Zo kan de versmelting tussen baby en placenta op een eigen, natuurlijk ritme worden afgerond.

Rituelen rond de placenta

Door de eeuwen heen hebben mensen de placenta niet gezien als afval, maar als heilige verbinding. Wereldwijd bestaan er rituelen die dit bevestigen:

• Shuar (Ecuador): de navelstreng wordt begraven in een mierenhoop zodat er een boom uit kan groeien – symbool voor de verbinding met de natuur.[1]

• Oude Egypte: de placenta werd soms in processies meegedragen door farao’s als teken van hun heilige status.[5]

• Bali (Indonesië): de ari-ari (placenta) wordt gewassen, in kokosnoten verpakt en begraven als beschermgeest van het kind.[6]

• Māori (Nieuw-Zeeland): de placenta (whenua) wordt begraven op tribale grond om de band met land en voorouders te verankeren.[7]

• Hmong (Zuid-Oost Azië): de placenta wordt gezien als een jas die de ziel draagt; zonder deze kan de ziel na de dood niet verder reizen.[8]

• Igbo (Nigeria): de placenta wordt “Onze Moeder” genoemd en traditioneel begraven om de verbinding met aarde en geesten te bekrachtigen.[6]

Maar ook in Europa kende men rituelen rond de placenta:

• Noord- en Oost-Europa: placenta werd begraven bij bomen, op het erf of in speciaal veld om bescherming te bieden en de band met het land te symboliseren. Soms werd placenta verbrand om kwade geesten af te weren.

• West-Europa (Duitsland, Engeland, Frankrijk): placenta kon in kruidenmengsels verwerkt worden voor bescherming of medicinale doeleinden, en werd soms begraven op het erf.

• Zuid-Europa (Italië, Spanje): placenta werd verbrand of begraven, soms in heilige of religieuze contexten.

• Keltische en prehistorische gemeenschappen (Britse eilanden, Ierland, Frankrijk): placenta werd mogelijk begraven in heuvels of bosjes, als verbinding met de aarde en voorouderlijke krachten.

Deze voorbeelden laten zien dat de placenta – ook in Europa – erkend werd als iets heiligs: een symbool van leven, overgang en verbondenheid.

Hoe zichtbaar in opstellingen

Het verlies van een tweelinghelft en het verlies van de placenta kan soortgelijke gevoelens oproepen:

• het missen van een deel van jezelf

• diepe eenzaamheid of ontreddering

• moeite met volledig landen in het leven

Toch zijn er subtiele verschillen:

• Tweelingverlies voelt vaak als het missen van “iemand” die naast je was.

• Placenta-verlies voelt eerder als het plotseling kwijt zijn van je bron van veiligheid en voeding.

Wat we ermee kunnen doen in opstellingen

We kunnen in het veld beide mogelijkheden onderzoeken door bijvoorbeeld:

• een representant voor de placenta neer te zetten

• het moment van afnavelen bewust te vertragen of symbolisch te herhalen

• te kijken welke beweging werkelijk ontspanning brengt bij de vraagsteller

Soms blijkt het helend om de placenta alsnog te eren als begeleider, en het loslaten ritueel bewust te voltooien. Soms gaat het juist om het erkennen van een verloren broer of zus.

Of het nu gaat om een verloren tweeling of een verloren placenta: het eren van deze oerverbinding kan diep helend werken. Rituelen helpen om erkenning, loslaten en integratie te brengen – zodat iemand zich weer meer verbonden kan voelen met zichzelf, het leven en de aarde.

Bronnen

[1] Karsten, R. (1935). Studies in the Religion of the South-American Indians: The Shuar and Achuar.
[2] WHO (2014). Delayed umbilical cord clamping for improved maternal and infant health and nutrition outcomes.
[3] RIVM (2020). Richtlijn geboortezorg – afnavelen.
[4] Demeter Press (2017). Placenta Wit: Mother Stories, Rituals, and Research.
[5] Wikipedia – Placenta in Ancient Egypt.
[6] SAPIENS Magazine – Global Perspectives on the Placenta.
[7] pregnancyarchive.com – Māori and Navajo birth traditions.
[8] umbilicalanthropology.org – Anthropological perspectives on placenta and umbilical rituals.

Placenta art: Cote, ourhealingroots.com

Het bericht Verloren tweeling of verloren placenta? verscheen eerst op Helend Veld.

Veel vrouwen kennen het gevoel van voortdurend ‘aan’ staan. Je regelt, plant, zorgt en doet wat nodig is. Ondertussen wordt je ademhaling wat hoger, je slaap onrustiger, je hoofd voller. En ergens onderweg raak je het contact met je lichaam kwijt – of in elk geval met delen ervan.

Maar onder de constante stroom van gedachten en bezigheden ligt een stille plek. Als een kalme waterbron, helder en diep. Daar woont je draagkracht. Je adem. Je gevoel. Je natuurlijke ritme.

Wanneer het daar – in die innerlijke ruimte – te vol of juist te stil wordt, begint je lichaam te spreken. Niet met woorden, maar met signalen: vermoeidheid, overprikkeling, een gespannen bekken – of juist een bekken dat ver weg voelt. Je slaapt misschien nog wel, maar herstelt niet echt. Je voelt je leeg, of juist té vol. Je lijf roept je terug …

Je bekken: jouw stille centrum

Een gebied waar spanning zich vaak stilletjes opbouwt, is het bekken. Het bekken is zoveel méér dan een verzameling botten, spieren en organen. Hier leven je baarmoeder, eierstokken, darmen en bekkenbodem – maar ook je gronding, sensualiteit, creativiteit, grenzen en innerlijke stilte.

Het is een dragende ruimte – letterlijk en energetisch – waar jouw levenskracht leeft. En ook waar spanning zich kan opstapelen. Spanning, herinneringen, onuitgesproken emoties. Ze kunnen zich vastzetten in het bindweefsel, de fascia, die alles in je lichaam met elkaar verbindt.

Fascia: het geheugen van je lichaam

Fascia is een levend netwerk dat als een web door je hele lijf loopt. Het verbindt en omhult organen, spieren, zenuwen en botten, en reageert op alles wat je meemaakt. Bij stress of trauma trekt het samen en de doorbloeding en doorstroming van signalen vermindert. Het wil beschermen – maar houdt zo ook spanning, ervaringen en emoties vast.

Juist in het bekken gebeurt dit vaak, omdat:

• het bekken veel fysieke belasting draagt (bijv. door zitten, zwangerschap, bevalling)

• het sterk verbonden is met het zenuwstelsel en daarmee met stress en veiligheid

• het een gevoelig gebied is voor thema’s als grenzen, intimiteit en kwetsbaarheid

Fascia die hier vastzit, kan leiden tot pijn, gevoelloosheid, blokkades of een vaag gevoel van afwezigheid. Je kunt het gevoel hebben dat je er “niet helemaal bent”. Maar fascia is ook veerkrachtig. En met zachtheid, aandacht en veiligheid kan het weer openen.

Wat is Integral Pelvic Therapy?

Integral Pelvic Therapy® (IPT) is een complementaire diepgaande lichaamsgerichte methode voor vrouwen ontwikkelt door Daphne van der Putten en Mariette Frits. De therapie werkt via aandachtige aanraking en zachte diepwerkende manuele technieken op de fascia– van zowel de buiten- als binnenzijde van het bekken (altijd in afstemming met jouw grenzen) – en brengt zo ontspanning in fascia, spieren en zenuwstelsel.

Een IPT-sessie bestaat uit:

• een zorgvuldige intake en afstemming

• observatie van houding, ademhaling en spierspanning

• manuele technieken aan de fascia en bekkenbodem (fascia release)

• (optioneel) inwendig fasciawerk via de vagina

• begeleiding vanuit veiligheid, adem en bewustzijn

Je hoeft niets op te roepen of te verklaren. Alles mag op jouw tempo. IPT nodigt je uit om te zakken – uit het hoofd, terug in je lichaam. Terug naar je bekken.

Waarom juist het bekken zo helend is

Het bekken is de plek waar je draagt, voelt, creëert. Hier wonen je “ja” en je “nee”, je kracht én je kwetsbaarheid. Daarom werkt het zo diep als er juist in dit gebied ruimte en ontspanning ontstaat.

Stress is geen hoofdzaak – het is een lijfzaak. Chronische spanning leidt niet alleen tot mentale uitputting, maar beïnvloedt je ademhaling, je hormoonhuishouding (zoals verhoogde of juist verlaagde cortisol), je spierspanning en je gevoelsleven. Het zenuwstelsel blijft in de actiestand staan – of klapt juist dicht.

Wat ik daarmee wil zeggen is dat het niet ’tussen je oren zit’. Daarom is het belangrijk om niet alleen cognitief (bijv. door praten of nadenken) met stress om te gaan, maar ook lichamelijk – bijvoorbeeld door beweging, ademhalingsoefeningen, rust, slaap of ontspanningstechnieken.

IPT biedt een reset. Geen ‘quick fix’, maar een proces waarin je leert luisteren naar de subtiele signalen van je lichaam – ook die je misschien lang hebt genegeerd.

Wat vrouwen vaak ervaren na IPT

Hoewel ieder lichaam anders is, delen veel vrouwen na een IPT-sessie vergelijkbare ervaringen:

• diepe ontspanning en ademruimte

• meer verbinding met hun bekken

• verzachting van fysieke klachten

• helderheid in gevoel en grenzen

• intensere beleving van seksualiteit

• een diep gevoel van ‘thuiskomen’

IPT wordt vaak als wezenlijk ervaren – juist omdat dit gebied in het dagelijks leven zo weinig aandacht krijgt.

Voor wie is IPT geschikt?

IPT is geschikt voor vrouwen die:

• leven met stress, vermoeidheid of overprikkeling

• spanningsklachten ervaren in buik of bekken

• moeite hebben met ontspanning of voelen

• herstellende zijn van een bevalling, trauma of medische ingreep

• verlangen naar dieper lichaamsbewustzijn

Ook vrouwen met diagnoses zoals endometriose, vulvodynie, dyspareunie (vaginisme) of lichen sclerosus kunnen baat hebben bij IPT, als aanvulling op reguliere zorg. IPT is geen medische behandeling, maar wel een veilige en helende ondersteuning.

Thuiskomen in jezelf

Integral Pelvic Therapy is een uitnodiging om zachter te worden met jezelf. Om terug te keren naar de plek waar je ooit begon – je centrum, je bekken, je basis. Misschien ben je je rust, je stroming, je gevoel onderweg even kwijtgeraakt. Dat is oké. Je lichaam weet de weg nog. Jij mag het weer komen ophalen.

Je bent welkom.
Met je vragen, je klachten, je verlangen naar rust.
Er is geen goed of fout, geen te veel of te weinig.
Je mag precies komen zoals je bent.

Laat de wijsheid van je bekken spreken.
Daar woont jouw stilte.
Jouw kracht.
Jouw leven.

Wil je meer weten over Integral Pelvic Therapy of een sessie boeken? Neem gerust contact met me op. Je hoeft het niet alleen te doen. 

Het bericht Thuiskomen in je bekken verscheen eerst op Helend Veld.

Wanneer we ons openstellen voor het systemisch veld, stappen we binnen in een ruimte van diepe wijsheid – een veld dat groter is dan wijzelf, maar waarin we onlosmakelijk ingebed zijn. In dit veld worden de onderstromen zichtbaar die generaties lang hun weg hebben gezocht via liefde, lijden, loyaliteit en verlangen.

Systemisch werk nodigt ons uit om deze onderstromen te aanschouwen, te erkennen, en ons opnieuw te verbinden met de ordening van de ziel. Maar om werkelijk te kunnen zien – en vooral: te kunnen ontvangen wat zich daar toont – hebben we een anker nodig. Dat anker is ons lichaam.

Het lichaam als poort naar het systemisch weten

Het lichaam is meer dan een vat voor ervaring. Het is een levend kompas, een bezield instrument dat ons verbindt met het niet-weten, het voelen, het grotere veld. Terwijl de geest vaak zoekt naar verklaringen, blijft het lichaam stil aanwezig, trouw aan wat waar is, zelfs als dat nog geen woorden kent.

In een opstelling gebeurt het regelmatig dat iemand zegt: “Ik voel een druk op mijn borst,” of “Mijn benen willen niet meer vooruit.” Zulke ervaringen zijn geen bijzaak – ze zijn het werk. Het lichaam spreekt de taal van het systeem, en wie leert luisteren, ontvangt directe boodschappen van de ziel.

De kracht van belichaming

Inzichten die enkel mentaal blijven, vervliegen vaak als dromen bij het ontwaken. Maar wanneer een innerlijke beweging – zoals het loslaten van een familielast, of het aannemen van een eigen plek – wordt gevoeld in het lichaam, wordt ze waarheid. Zachte ademhaling, trilling, ontspanning, tranen: het zijn tekenen dat iets op een dieper niveau verschuift.

Daarom is lichaamswerk geen toevoeging aan systemisch werk – het is een sleutel tot integratie. Zonder de bedding van het lichaam blijven systemische inzichten soms hangen in het veld van begrijpen, terwijl de uitnodiging is om ze te belichamen.

Trauma, regulatie en het heilige tempo van het lichaam

Veel systemische dynamieken zijn verweven met oude trauma’s – van onszelf, onze voorouders, of zelfs collectieve wonden. Het lichaam draagt deze trauma’s als stille echo’s: in spierspanning, in ademhaling, in het zenuwstelsel. Het kent nog geen tijd, en wacht geduldig op ruimte, erkenning, en liefdevolle aanwezigheid.

Lichaamswerk brengt ons terug in contact met die plekken die lange tijd buiten bereik lagen. Niet om iets te forceren, maar om het lichaam zelf weer regie te geven over zijn helingsproces. Want het lichaam weet wanneer iets klaar is om losgelaten te worden. Het heeft een eigen ritme – een heilig tempo – dat vraagt om afstemming, vertrouwen en zachtheid.

De uitnodiging: samenkomst van hoofd, hart en lijf

Wanneer systemisch werk en lichaamswerk elkaar ontmoeten, ontstaat er een alchemie. Niet alleen worden patronen zichtbaar, maar ze worden ook voelbaar – en daarmee veranderbaar. Deze ontmoeting nodigt ons uit om niet alleen te zien, maar ook te voelen, te ademen, en te zijn met wat is.

Zo wordt de opstelling geen methode, maar een ritueel. Geen techniek, maar een innerlijke reis. En het lichaam? Dat wordt de altaarplaats waar het nieuwe mag landen.

Tot slot: het lichaam liegt nooit

Waar het hoofd twijfelt, draagt het lichaam waarheid. Waar woorden tekortschieten, spreekt het lichaam in sensaties, energie en beweging. Daarom is lichaamswerk binnen het systemisch veld geen optionele verdieping, maar een onmisbare dimensie van heling. Door ons lichaam werkelijk te bewonen, geven we de ziel een thuis om te landen.

Voor de afronding van de opleiding tot Integral Pelvic Therapy Practitioner was een van de opdrachten om een thesis te schrijven. Omdat er twee onderwerpen na aan mijn hart liggen heb ik twee thesissen geschreven.

Een link naar de thesis over systemisch opstellen via het lichaam en de relatie met IPT vind je hier: Thesis_Systemisch_Lichaam_IPT

Het bericht Het Lichaam: Poortwachter van het Systemische Veld verscheen eerst op Helend Veld.

Spiraliteit is de vorm waarin leven zich ontvouwt.
Niet lineair, maar ritmisch.
Niet geforceerd, maar voelend.

Spiral Flow

De spiraal in ons lichaam

Kijk naar de natuur en je ziet spiralen overal: in schelpen, bloemknoppen, wervelwinden en melkwegen. Ook in ons lichaam keert deze oervorm terug. Onze fasciae – het bindweefsel dat alles met alles verbindt – wikkelen zich als spiralen rond spieren, botten en organen. Ze vormen geen rechte lijnen, maar vloeibare netwerken die meebewegen, aanpassen, voelen.

Zelfs ons hart is spiraalvormig opgebouwd. Het klopt niet alleen ritmisch, maar ook torsend – als een wringing motion die het bloed wervelend de vaten in stuwt. En dat bloed? Dat stroomt in helixvormige pulsen door onze aderen. Zelfs onze ademhaling volgt een spiraal: ze cirkelt naar binnen, vult het centrum, en wervelt weer naar buiten.

Deze spiralende bewegingen zijn geen details — ze zijn de essentie van leven. En wanneer we onze aandacht richten op het lichaam, kunnen we deze taal opnieuw leren verstaan.

Spiralend bewegen = herinneren

Wanneer we spiralend bewegen – in dans, in adem, in aanraking, in aandacht – gebeurt er iets bijzonders. Het lichaam begint zich te herinneren. Niet via het hoofd, maar via gevoel, sensatie, ritme.
Herinneren hoe het voelt om niet te forceren.
Om in je lijf te zakken.
Om ruimte te maken waar spanning vastzat.
Om te luisteren naar de fluistering van binnenuit.

Spiralende beweging nodigt uit tot vertraging en versmelting: je hoeft nergens heen, je hoeft niets bereiken. Je beweegt zoals water stroomt: met zachtheid, met richting, met wijsheid.

Spiraliteit in lichaamswerk en IPT

Binnen Rituele Baarmoedermassage en Integrale Pelvic Therapy (IPT) wordt spiraliteit niet als techniek ingezet, maar als wezenlijk principe. We werken met fasciareleases, lemniscaatbewegingen (∞), en subtiele aanraking die het lichaam uitnodigt om zichzelf van binnenuit te reorganiseren.

De spiraal is hierbij een sleutel:
– Ze opent in plaats van te forceren
– Ze stroomt waar stagnatie was
– Ze herinnert aan ritme, verbinding en belichaming

Rituele Baarmoedermassage en IPT helpen het bekkengebied – waar zoveel spanning, trauma en vitaliteit samenkomen – om opnieuw te voelen, te ademen en te vertrouwen. En wanneer we de spiralende beweging na een sessie meenemen in dans, adem of eenvoudige somatische oefeningen, krijgt het lichaam de kans om het herstel werkelijk te integreren.

Wat spiraliteit brengt

Spiraliteit van het lichaam is geen modewoord. Het is een uitnodiging.
Een pad van thuiskomen, laag voor laag.
Zonder haast. Zonder oordeel.

Wat het kan openen:
– Diepe ontspanning in fascia en zenuwstelsel
– Verzachting van opgeslagen spanning of trauma
– Herstel van zelfregulatie en lichaamsbewustzijn
– Een gevoel van gegrond zijn en verbonden leven

Het lichaam hoeft niet ‘gemaakt’ te worden — het wil herinnerd worden.
In spiralen. In golven. In zachtheid.

Spiraliteit is geen oefening. Het is een levensbeweging.
Wanneer je die volgt, word je niet anders —
je wordt meer jezelf.

Voor de afronding van de opleiding tot Integral Pelvic Therapy Practitioner was een van de opdrachten om een thesis te schrijven. Omdat er twee onderwerpen na aan mijn hart liggen heb ik twee thesissen geschreven. Een link naar de thesis over spiraliteit van het lichaam en de uitwerking van het dansen van cirkels, spiralen en golven op pandulatie en fascia vind je hier: Spiraliteit van het lichaam

Het bericht Spiraliteit van het Lichaam – De dans van binnenuit verscheen eerst op Helend Veld.

“Erkenning en respect voor degenen die ons zijn voorgegaan, geven ons kracht en richting” ~ Bert Hellinger

De Acht Orden van Liefde

I. Ouders geven en kinderen nemen
Ouders geven ons het leven.

II. Ouders geven meer dan kinderen
Er is altijd een ongelijkheid in het voordeel van de ouders bij het geven.

III. Liefde slaagt het beste als kinderen kinderen zijn (de kleinen) en ouders ouders (de groten).
Kinderen kunnen niet groter zijn dan hun ouders – Ouders kunnen kinderen niet groter maken dan henzelf (parentificatie)

IV. Het recht op lidmaatschap eren
Alle gezinsleden hebben een gelijk recht om erbij te horen.

V. Volledigheid behouden
Een familiesysteem voelt heel en compleet als iedereen erbij hoort.

VI. De hiërarchie binnen een systeem beschermen
Voorrang is gebaseerd op tijd – wie er eerder was, is het eerst.

VII. Voorrang behouden tussen verschillende systemen
Het nieuwste gezin of systeem heeft voorrang op een vorig gezin of systeem – Nieuw leven heeft prioriteit.

VIII. De beperking van tijd accepteren
Gezinnen moeten het verleden (goede en minder goede situaties en gebeurtenissen) loslaten dat geen goed effect meer heeft in het heden.

Mogelijke toevoeging:

IX. Het Leven heeft prioriteit op het familiesysteem

Aanvullende systemische dynamieken:

1. Een familiesysteem wordt in symmetrie gebracht wanneer het mannelijke de leiding mag nemen in ware dienstbaarheid aan het gezin en het vrouwelijke. De mannelijke rol beschermt het gezin; de vrouwelijke rol voedt het -dit staat los van gender.

2. We kunnen niet van iemand houden waarmee we ons identificeren of waarmee we verstrengeld zijn. We kunnen alleen van iemand houden die we als los van onszelf ervaren.

3. Wie te veel geeft of te veel neemt in een relatie, creëert een onevenwichtige, onstabiele of statische relatie die vaak in conflict verandert. Dynamische wederkerigheid.

4. Wanneer een slachtoffer ziet dat zijn dader schuldig is en de dader ziet dat zijn slachtoffer heeft geleden, kan de tragische band tussen hen worden losgelaten. Slachtoffers moeten zien dat de dader daadwerkelijk schuldig is voor wat er is gedaan.

5. Wanneer een gezin in de juiste symmetrie komt, ontspant iedereen. Orde stabiliseert energie.

*Uit ‘Loves hidden Symmetry; What makes love work in relationships’ door Bert Hellinger, Gunthard Weber en Hunter Beaumont. 1998 pagina’s 51-53, 92-94, 152-159.

Overige opgemerkte dynamieken:

6. Een kind heeft veiligheid, zich gezien en geliefd voelen, en verzorging nodig. Een volwassene heeft grenzen, verbinding, wederkerigheid en respect nodig.

7. De doden die zich niet volledig hebben teruggetrokken, zijn toxisch voor de levenden en de levenden zijn toxisch voor de doden die zich niet hebben teruggetrokken.

8. Het doel van een familiesysteem is om het leven te dienen.

En … er is meer!

Wel geeft het richting om te reflecteren op waarom de liefde -anders gezegd het Leven- minder vrij stroomt en met welke vraag je een dans- en familieopstelling in zou willen gaan.

Voor een overzicht van aanstaande Systemic Dance Rituals, dans- en familieopstellingen klik hier.
Wil je een systemische vraag 1-op-1 onderzoeken? Neem contact met me op.

Het bericht De acht orden van liefde verscheen eerst op Helend Veld.