Een vraag die ik vaak hoor wanneer vrouwen voor het eerst bij mij komen voor Integral Pelvic Therapie is:

“Gaan we meteen inwendig werken?”

Het is een begrijpelijke vraag. In veel vormen van bekkenbodemtherapie of seksuologische begeleiding wordt het bekken immers rechtstreeks benaderd.

Binnen Integral Pelvic Therapie werkt dat anders.

Inwendig werk is nooit de eerste stap en ook nooit het doel op zich.
Het kan een onderdeel zijn van het proces — en alleen wanneer jij dat echt wilt en je lichaam er zelf klaar voor is.

Heling begint namelijk niet met openen.
Heling begint met veiligheid.

En dat heeft alles te maken met wat ik de eerste graalpoort noem.

De eerste graalpoort: de fysieke drempel van de vulva

Net voorbij de vaginale ingang bevindt zich een kleine maar belangrijke spier: de musculus bulbospongiosus.

Deze spier vormt een soort eerste fysieke drempel van de vulva en de vaginale opening. Ze speelt een rol bij:

• bescherming van de vaginale ingang

• seksuele opwinding

• reflexmatige samentrekking bij spanning of pijn

De bulbospongiosus reageert via het autonome zenuwstelsel. Dat betekent dat ze niet bewust wordt aangestuurd. Het lichaam beslist automatisch of het gebied zich opent of beschermt.

Wanneer er spanning of oude herinneringen aan grensoverschrijding aanwezig zijn, kan deze spier reflexmatig aanspannen.

Niet uit weerstand.
Maar uit bescherming.

Wanneer een gebied te snel wordt benaderd

Voor veel vrouwen is dit gebied in het verleden sneller benaderd dan hun lichaam eigenlijk kon ontvangen.

Dat kan bijvoorbeeld gebeuren:

• door intimiteit met (seks)partners die te vroeg of zonder volledige toestemming plaatsvond

• door jezelf, bijvoorbeeld bij het haastig inbrengen van een tampon

• door artsen bij gynaecologisch onderzoek of bevallingen

• door (bekken)fysiotherapeuten die niet werken met embodied consent

• door seksueel misbruik en geweld

Het lichaam herinnert zich deze ervaringen niet alleen als verhaal, maar ook in het weefsel zelf.

Wanneer de eerste poort opnieuw wordt benaderd, kan de spier daarom reflexmatig sluiten.

Niet om tegen te werken.
Maar om te beschermen.

De verbinding tussen hart en bekken

De eerste poort staat niet op zichzelf.
Ze maakt deel uit van een groter netwerk van sensaties, spieren en zenuwbanen.

Twee belangrijke verbindingen hierin zijn de clitoris en de thymus.

De clitoris

De clitoris bevat duizenden zenuwuiteinden en is direct verbonden met de bekkenbodemspieren, waaronder de bulbospongiosus. Wanneer het lichaam zich veilig voelt, kan hier een natuurlijke pulsatie en doorbloeding ontstaan.

De thymus

De thymus ligt achter het borstbeen, in het gebied van het hart. Deze klier speelt een rol in het immuunsysteem, maar reageert ook sterk op stress en ontspanning.

Via het zenuwstelsel bestaat er een subtiele wisselwerking tussen hart en bekken.

Wanneer het hart zich veilig voelt, kan ook de eerste poort beginnen te verzachten.

Waarom we nooit meteen inwendig werken

Omdat deze eerste poort zo sterk verbonden is met veiligheid en het zenuwstelsel, beginnen we binnen Integral Pelvic Therapie nooit met inwendig werk.

De eerste sessies zijn gericht op het creëren van een fundament waarin het lichaam opnieuw kan ontspannen.

We werken onder andere met:

• veiligheid in de therapeutische relatie

• regulatie van het zenuwstelsel

• het (her)ontdekken van grenzen

• embodied consent – leren voelen wat klopt en wat niet

• uitwendig bekkenwerk

Veel vrouwen merken dat alleen dit al veel kan veranderen.

Het lichaam ervaart dat er geluisterd wordt.
Dat er niet wordt geduwd.
Dat er ruimte is om te vertragen.

En juist dat kan het begin zijn van echte ontspanning.

Wanneer de eerste poort verzacht

Wanneer het zenuwstelsel meer veiligheid ervaart, kan de eerste poort langzaam beginnen te verzachten.

Soms ontstaat er dan ruimte voor inwendig werk.
Soms ook niet.

Beide zijn helemaal goed.

Binnen Integral Pelvic Therapie is inwendig werk nooit het doel.
Het is hooguit een mogelijke verdieping van een proces dat al gaande is.

Wanneer het lichaam zich veilig voelt, kan aanraking ontvangen worden in plaats van verdragen — en alleen wanneer jij dat echt wilt.

Van innerlijk landschap naar belichaamde ervaring

In vrouwencirkels werkte ik met de acht graalpoorten van het bekkengebied als een innerlijk en energetisch landschap.

Binnen Integral Pelvic Therapie keren we terug naar diezelfde poorten — maar via het lichaam zelf.

Niet alleen als concept.
Maar als belichaamde ervaring, waarin spanning mag wegvloeien en veiligheid opnieuw voelbaar kan worden.

Heling begint waar grenzen gerespecteerd worden

De eerste graalpoort herinnert ons aan iets essentieels:

Het lichaam opent niet door druk.
Het opent door veiligheid.

Wanneer grenzen volledig worden gerespecteerd — door jezelf én door de ander — kan het zenuwstelsel ontspannen.

En precies daar begint heling.

Klachten waarbij de eerste poort een rol kan spelen

Spanning in dit gebied kan onder andere een rol spelen bij:

• vulvodynie

• vaginisme

• pijn bij penetratie

• chronische bekkenbodemspanning

• seksuele pijnklachten

Trauma-sensitief werken met het zenuwstelsel en het bekken kan helpen om deze spanning langzaam te laten verzachten.

Het bericht Waarom we niet meteen inwendig werken verscheen eerst op Helend Veld.

Wanneer helpen niet om de ander gaat, maar om erkenning uit het verleden

Soms merk je dat je iemand helpt — een vriendin, cliënt, partner — maar dat het in de onderstroom eigenlijk niet om die ander gaat. Dat je iets probeert te herstellen wat veel ouder is. Dat je, zonder het te weten, bezig bent met het helen van de moeder.

Niet de werkelijke moeder van nu, maar het innerlijke beeld van haar: de plek waar ooit erkenning, veiligheid en bestaansrecht gezocht werden. En misschien ook gemist.

Het kind en de emotioneel niet-beschikbare moeder

Wanneer een moeder emotioneel niet werkelijk beschikbaar is — door haar eigen geschiedenis, pijn of overbelasting — ontstaat er bij het kind een leegte. Een leegte die niet gevuld wordt door ontvangen, maar door geven.

Het kind gaat zorgen, ondersteunen, afstemmen. En daarin gebeurt iets essentieels: ik word gezien.
Niet omdat ik besta, maar omdat ik er voor jou ben.

Zo ontstaat een diep overlevingsmechanisme: bestaansrecht wordt gekoppeld aan zorgen voor de ander. Niet als bewuste keuze, maar als innerlijke noodzaak.

Van moeder naar wereld

Later in het leven verplaatst dit patroon zich. Niet langer naar de moeder, maar naar vriendinnen, cliënten, partners, collega’s. Helpen wordt een manier om erkenning te voelen. Om bestaansrecht te ervaren. Om te mogen zijn.

Bij vrouwen zie je dit vaak sterk. Ze verliezen zich in gezien willen worden. Niet uit ijdelheid, maar uit een diepe, oude honger naar bevestiging. Het geven wordt dan geen vrije beweging meer, maar een voorwaarde voor verbinding.

Nee zeggen voelt onmogelijk. Want nee zeggen tegen iemand die hulp nodig heeft, raakt dezelfde plek als vroeger nee zeggen tegen moeder. En dat voelde ooit levensbedreigend.

Wanneer helpen niet echt om de ander gaat

Wat hier zo subtiel en pijnlijk is: in de onderstroom gaat het helpen vaak niet werkelijk om de ander. Het gaat om het gevoel dat vroeger ontstond toen je er mocht zijn voor je moeder. Het gaat om erkenning. Om bestaansrecht. Om eindelijk gezien worden.

En dat maakt het zo verwarrend. Want aan de buitenkant lijkt het liefde, zorgzaamheid, toewijding. En dat is het ook. Maar onder die stroom ligt iets anders: een oud kind dat nog steeds probeert te bestaan via de ander.

Onderstroom en bovenstroom

Wanneer iemand in de onderstroom nog bezig is met het helen van de moeder, raakt creatie vaak wil-gedreven. Niet gedragen door innerlijke rust of natuurlijke stroom, maar gestuurd door ego: door de behoefte om gezien te worden, erkend te worden, waarde te voelen.

Dan zijn onderstroom en bovenstroom niet op elkaar afgestemd. Je helpt, creëert, geeft — maar het kost energie in plaats van dat het voedt. Het voelt leeg of vermoeiend, omdat het voortkomt uit overleving in plaats van uit vrijheid.

Een herkenbaar voorbeeld

Een concreet voorbeeld kwam van meesteropsteller Stephan Hausner tijdens een training. Hij sprak over zijn beginjaren, waarin hij geen of nauwelijks betaling vroeg voor zijn werk als osteopaat, en waarin mensen hem ook in zijn vrije tijd wisten te vinden. “At that time, i was healing the mother”. Vanuit systemisch perspectief laat dit zien hoe innerlijke loyaliteit en het verlangen om gezien te worden zich vertalen naar praktisch gedrag en beroepskeuzes.

Zijn woorden raakten me, omdat ik zelf door een vergelijkbare fase ben gegaan.

De zoektocht naar een vervangende moeder

Bij veel vrouwen zie je een herkenbaar patroon: het onbewuste zoeken naar een vervangende moeder in een vrouwelijke therapeut, healer of leraar. Vaak is er een mix van bewondering en aantrekking — maar tegelijk ook een gevoel van concurrentie. Vrouwen willen zowel zorg en erkenning ontvangen als zelf de “grote” zijn in de relatie: de vervangende moeder willen én over haar willen moederen.

Deze innerlijke spanning weerspiegelt het oorspronkelijke gemis: het verlangen om eindelijk werkelijk gezien te worden door de moeder, én de pijn dat dit nooit volledig gebeurde. De begeleider wordt dan onbewust geladen met deze oude verwachtingen. Het gaat daarbij niet zozeer om daadwerkelijk geholpen te worden, maar om het ontvangen van die diepere erkenning.

Wanneer dat niet lukt — want niemand kan deze plek volledig innemen — kan er spanning, teleurstelling of rivaliteit ontstaan. Dit is echter geen persoonlijk falen, maar een slimme overlevingsstrategie van het familiesysteem. Het patroon laat zien hoe oude emoties en behoeftes uit de kindertijd nog steeds invloed hebben op volwassen relaties.

Stoppen met het helen van de moeder

Het stoppen met het helen van de moeder betekent niet dat je stopt met zorgen, geven of verbinden. Het betekent dat je ophoudt met je bestaansrecht halen uit de ander.

Het betekent:
– Dat je geeft omdat je wilt, niet omdat je moet
– Dat je nee kunt zeggen zonder innerlijke paniek
– Dat je jezelf niet langer verlaat om gezien te worden

Dan verschuift helpen van overleving naar keuze. Van ego naar aanwezigheid. Van zoeken naar rust.

En pas dan ontstaat echte gelijkwaardigheid in relaties.

Heling in praktijk

Systemisch werk, opstellingen en lichaamsgerichte rituelen kunnen dit bewustwordingsproces ondersteunen:

• Opstellingen maken de dynamiek tussen moeder en kind zichtbaar en voelbaar.
• Rituelen en beweging helpen oude patronen symbolisch te integreren of los te laten.
• IPT (Integral Pelvic Therapy) ondersteunt het vullen van de innerlijke leegte met eigen aanwezigheid en helpt verdoving in het lichaam te verzachten, zodat voelen weer mogelijk wordt.
• Bewuste reflectie — schrijven, meditatie of creatieve expressie — verdiept inzicht.
• Grenzen oefenen helpt je onderscheiden wat van jou is en wat van de ander, zodat je in vrijheid kunt handelen.

Tot slot

Stoppen met het helen van de moeder is geen afscheid van liefde.
Het is thuiskomen bij jezelf.

Het is de beweging van:
Ik besta niet omdat jij mij ziet — ik besta, en daarom kan ik jou zien.

En precies daar wordt helpen weer zuiver.
Niet meer nodig om te overleven.
Maar vrij om te stromen.

Het bericht Helen van de Moeder verscheen eerst op Helend Veld.

In familieopstellingen denken we bij een diep gevoel van gemis vaak aan een verloren tweeling. Maar wat als het eigenlijk gaat om een ander, vaak onzichtbaar verlies: dat van de placenta?

De placenta als ‘tweelingziel’

In veel traditionele culturen werd de placenta gezien als een spirituele begeleider van het kind tijdens de zwangerschap – een soort tweelingziel of beschermgeest.[1]

Biologisch is de placenta letterlijk de bron van leven: voeding, zuurstof en hormonen stromen via deze verbinding. Het plotseling doorknippen van de navelstreng kan daarom voor een baby voelen als een abrupte scheiding van die levensbron.[2]

In onze huidige geboortezorg gaat dit vaak snel. Soms wordt de navelstreng zelfs binnen een minuut al doorgeknipt, waardoor de baby een deel van de laatste voeding en zuurstof misloopt.[3] Terwijl het maar zo’n 3 minuten duurt voordat de navelstreng vanzelf is uitgeklopt. Nog zachter is de manier van een lotusbevalling, waarbij de navelstreng verbonden blijft totdat deze vanzelf loslaat – vaak pas na drie tot zeven dagen.[4] Zo kan de versmelting tussen baby en placenta op een eigen, natuurlijk ritme worden afgerond.

Rituelen rond de placenta

Door de eeuwen heen hebben mensen de placenta niet gezien als afval, maar als heilige verbinding. Wereldwijd bestaan er rituelen die dit bevestigen:

• Shuar (Ecuador): de navelstreng wordt begraven in een mierenhoop zodat er een boom uit kan groeien – symbool voor de verbinding met de natuur.[1]

• Oude Egypte: de placenta werd soms in processies meegedragen door farao’s als teken van hun heilige status.[5]

• Bali (Indonesië): de ari-ari (placenta) wordt gewassen, in kokosnoten verpakt en begraven als beschermgeest van het kind.[6]

• Māori (Nieuw-Zeeland): de placenta (whenua) wordt begraven op tribale grond om de band met land en voorouders te verankeren.[7]

• Hmong (Zuid-Oost Azië): de placenta wordt gezien als een jas die de ziel draagt; zonder deze kan de ziel na de dood niet verder reizen.[8]

• Igbo (Nigeria): de placenta wordt “Onze Moeder” genoemd en traditioneel begraven om de verbinding met aarde en geesten te bekrachtigen.[6]

Maar ook in Europa kende men rituelen rond de placenta:

• Noord- en Oost-Europa: placenta werd begraven bij bomen, op het erf of in speciaal veld om bescherming te bieden en de band met het land te symboliseren. Soms werd placenta verbrand om kwade geesten af te weren.

• West-Europa (Duitsland, Engeland, Frankrijk): placenta kon in kruidenmengsels verwerkt worden voor bescherming of medicinale doeleinden, en werd soms begraven op het erf.

• Zuid-Europa (Italië, Spanje): placenta werd verbrand of begraven, soms in heilige of religieuze contexten.

• Keltische en prehistorische gemeenschappen (Britse eilanden, Ierland, Frankrijk): placenta werd mogelijk begraven in heuvels of bosjes, als verbinding met de aarde en voorouderlijke krachten.

Deze voorbeelden laten zien dat de placenta – ook in Europa – erkend werd als iets heiligs: een symbool van leven, overgang en verbondenheid.

Hoe zichtbaar in opstellingen

Het verlies van een tweelinghelft en het verlies van de placenta kan soortgelijke gevoelens oproepen:

• het missen van een deel van jezelf

• diepe eenzaamheid of ontreddering

• moeite met volledig landen in het leven

Toch zijn er subtiele verschillen:

• Tweelingverlies voelt vaak als het missen van “iemand” die naast je was.

• Placenta-verlies voelt eerder als het plotseling kwijt zijn van je bron van veiligheid en voeding.

Wat we ermee kunnen doen in opstellingen

We kunnen in het veld beide mogelijkheden onderzoeken door bijvoorbeeld:

• een representant voor de placenta neer te zetten

• het moment van afnavelen bewust te vertragen of symbolisch te herhalen

• te kijken welke beweging werkelijk ontspanning brengt bij de vraagsteller

Soms blijkt het helend om de placenta alsnog te eren als begeleider, en het loslaten ritueel bewust te voltooien. Soms gaat het juist om het erkennen van een verloren broer of zus.

Of het nu gaat om een verloren tweeling of een verloren placenta: het eren van deze oerverbinding kan diep helend werken. Rituelen helpen om erkenning, loslaten en integratie te brengen – zodat iemand zich weer meer verbonden kan voelen met zichzelf, het leven en de aarde.

Bronnen

[1] Karsten, R. (1935). Studies in the Religion of the South-American Indians: The Shuar and Achuar.
[2] WHO (2014). Delayed umbilical cord clamping for improved maternal and infant health and nutrition outcomes.
[3] RIVM (2020). Richtlijn geboortezorg – afnavelen.
[4] Demeter Press (2017). Placenta Wit: Mother Stories, Rituals, and Research.
[5] Wikipedia – Placenta in Ancient Egypt.
[6] SAPIENS Magazine – Global Perspectives on the Placenta.
[7] pregnancyarchive.com – Māori and Navajo birth traditions.
[8] umbilicalanthropology.org – Anthropological perspectives on placenta and umbilical rituals.

Placenta art: Cote, ourhealingroots.com

Het bericht Verloren tweeling of verloren placenta? verscheen eerst op Helend Veld.

Veel vrouwen kennen het gevoel van voortdurend ‘aan’ staan. Je regelt, plant, zorgt en doet wat nodig is. Ondertussen wordt je ademhaling wat hoger, je slaap onrustiger, je hoofd voller. En ergens onderweg raak je het contact met je lichaam kwijt – of in elk geval met delen ervan.

Maar onder de constante stroom van gedachten en bezigheden ligt een stille plek. Als een kalme waterbron, helder en diep. Daar woont je draagkracht. Je adem. Je gevoel. Je natuurlijke ritme.

Wanneer het daar – in die innerlijke ruimte – te vol of juist te stil wordt, begint je lichaam te spreken. Niet met woorden, maar met signalen: vermoeidheid, overprikkeling, een gespannen bekken – of juist een bekken dat ver weg voelt. Je slaapt misschien nog wel, maar herstelt niet echt. Je voelt je leeg, of juist té vol. Je lijf roept je terug …

Je bekken: jouw stille centrum

Een gebied waar spanning zich vaak stilletjes opbouwt, is het bekken. Het bekken is zoveel méér dan een verzameling botten, spieren en organen. Hier leven je baarmoeder, eierstokken, darmen en bekkenbodem – maar ook je gronding, sensualiteit, creativiteit, grenzen en innerlijke stilte.

Het is een dragende ruimte – letterlijk en energetisch – waar jouw levenskracht leeft. En ook waar spanning zich kan opstapelen. Spanning, herinneringen, onuitgesproken emoties. Ze kunnen zich vastzetten in het bindweefsel, de fascia, die alles in je lichaam met elkaar verbindt.

Fascia: het geheugen van je lichaam

Fascia is een levend netwerk dat als een web door je hele lijf loopt. Het verbindt en omhult organen, spieren, zenuwen en botten, en reageert op alles wat je meemaakt. Bij stress of trauma trekt het samen en de doorbloeding en doorstroming van signalen vermindert. Het wil beschermen – maar houdt zo ook spanning, ervaringen en emoties vast.

Juist in het bekken gebeurt dit vaak, omdat:

• het bekken veel fysieke belasting draagt (bijv. door zitten, zwangerschap, bevalling)

• het sterk verbonden is met het zenuwstelsel en daarmee met stress en veiligheid

• het een gevoelig gebied is voor thema’s als grenzen, intimiteit en kwetsbaarheid

Fascia die hier vastzit, kan leiden tot pijn, gevoelloosheid, blokkades of een vaag gevoel van afwezigheid. Je kunt het gevoel hebben dat je er “niet helemaal bent”. Maar fascia is ook veerkrachtig. En met zachtheid, aandacht en veiligheid kan het weer openen.

Wat is Integral Pelvic Therapy?

Integral Pelvic Therapy® (IPT) is een complementaire diepgaande lichaamsgerichte methode voor vrouwen ontwikkelt door Daphne van der Putten en Mariette Frits. De therapie werkt via aandachtige aanraking en zachte diepwerkende manuele technieken op de fascia– van zowel de buiten- als binnenzijde van het bekken (altijd in afstemming met jouw grenzen) – en brengt zo ontspanning in fascia, spieren en zenuwstelsel.

Een IPT-sessie bestaat uit:

• een zorgvuldige intake en afstemming

• observatie van houding, ademhaling en spierspanning

• manuele technieken aan de fascia en bekkenbodem (fascia release)

• (optioneel) inwendig fasciawerk via de vagina

• begeleiding vanuit veiligheid, adem en bewustzijn

Je hoeft niets op te roepen of te verklaren. Alles mag op jouw tempo. IPT nodigt je uit om te zakken – uit het hoofd, terug in je lichaam. Terug naar je bekken.

Waarom juist het bekken zo helend is

Het bekken is de plek waar je draagt, voelt, creëert. Hier wonen je “ja” en je “nee”, je kracht én je kwetsbaarheid. Daarom werkt het zo diep als er juist in dit gebied ruimte en ontspanning ontstaat.

Stress is geen hoofdzaak – het is een lijfzaak. Chronische spanning leidt niet alleen tot mentale uitputting, maar beïnvloedt je ademhaling, je hormoonhuishouding (zoals verhoogde of juist verlaagde cortisol), je spierspanning en je gevoelsleven. Het zenuwstelsel blijft in de actiestand staan – of klapt juist dicht.

Wat ik daarmee wil zeggen is dat het niet ’tussen je oren zit’. Daarom is het belangrijk om niet alleen cognitief (bijv. door praten of nadenken) met stress om te gaan, maar ook lichamelijk – bijvoorbeeld door beweging, ademhalingsoefeningen, rust, slaap of ontspanningstechnieken.

IPT biedt een reset. Geen ‘quick fix’, maar een proces waarin je leert luisteren naar de subtiele signalen van je lichaam – ook die je misschien lang hebt genegeerd.

Wat vrouwen vaak ervaren na IPT

Hoewel ieder lichaam anders is, delen veel vrouwen na een IPT-sessie vergelijkbare ervaringen:

• diepe ontspanning en ademruimte

• meer verbinding met hun bekken

• verzachting van fysieke klachten

• helderheid in gevoel en grenzen

• intensere beleving van seksualiteit

• een diep gevoel van ‘thuiskomen’

IPT wordt vaak als wezenlijk ervaren – juist omdat dit gebied in het dagelijks leven zo weinig aandacht krijgt.

Voor wie is IPT geschikt?

IPT is geschikt voor vrouwen die:

• leven met stress, vermoeidheid of overprikkeling

• spanningsklachten ervaren in buik of bekken

• moeite hebben met ontspanning of voelen

• herstellende zijn van een bevalling, trauma of medische ingreep

• verlangen naar dieper lichaamsbewustzijn

Ook vrouwen met diagnoses zoals endometriose, vulvodynie, dyspareunie (vaginisme) of lichen sclerosus kunnen baat hebben bij IPT, als aanvulling op reguliere zorg. IPT is geen medische behandeling, maar wel een veilige en helende ondersteuning.

Thuiskomen in jezelf

Integral Pelvic Therapy is een uitnodiging om zachter te worden met jezelf. Om terug te keren naar de plek waar je ooit begon – je centrum, je bekken, je basis. Misschien ben je je rust, je stroming, je gevoel onderweg even kwijtgeraakt. Dat is oké. Je lichaam weet de weg nog. Jij mag het weer komen ophalen.

Je bent welkom.
Met je vragen, je klachten, je verlangen naar rust.
Er is geen goed of fout, geen te veel of te weinig.
Je mag precies komen zoals je bent.

Laat de wijsheid van je bekken spreken.
Daar woont jouw stilte.
Jouw kracht.
Jouw leven.

Wil je meer weten over Integral Pelvic Therapy of een sessie boeken? Neem gerust contact met me op. Je hoeft het niet alleen te doen. 

Het bericht Thuiskomen in je bekken verscheen eerst op Helend Veld.

Wanneer we ons openstellen voor het systemisch veld, stappen we binnen in een ruimte van diepe wijsheid – een veld dat groter is dan wijzelf, maar waarin we onlosmakelijk ingebed zijn. In dit veld worden de onderstromen zichtbaar die generaties lang hun weg hebben gezocht via liefde, lijden, loyaliteit en verlangen.

Systemisch werk nodigt ons uit om deze onderstromen te aanschouwen, te erkennen, en ons opnieuw te verbinden met de ordening van de ziel. Maar om werkelijk te kunnen zien – en vooral: te kunnen ontvangen wat zich daar toont – hebben we een anker nodig. Dat anker is ons lichaam.

Het lichaam als poort naar het systemisch weten

Het lichaam is meer dan een vat voor ervaring. Het is een levend kompas, een bezield instrument dat ons verbindt met het niet-weten, het voelen, het grotere veld. Terwijl de geest vaak zoekt naar verklaringen, blijft het lichaam stil aanwezig, trouw aan wat waar is, zelfs als dat nog geen woorden kent.

In een opstelling gebeurt het regelmatig dat iemand zegt: “Ik voel een druk op mijn borst,” of “Mijn benen willen niet meer vooruit.” Zulke ervaringen zijn geen bijzaak – ze zijn het werk. Het lichaam spreekt de taal van het systeem, en wie leert luisteren, ontvangt directe boodschappen van de ziel.

De kracht van belichaming

Inzichten die enkel mentaal blijven, vervliegen vaak als dromen bij het ontwaken. Maar wanneer een innerlijke beweging – zoals het loslaten van een familielast, of het aannemen van een eigen plek – wordt gevoeld in het lichaam, wordt ze waarheid. Zachte ademhaling, trilling, ontspanning, tranen: het zijn tekenen dat iets op een dieper niveau verschuift.

Daarom is lichaamswerk geen toevoeging aan systemisch werk – het is een sleutel tot integratie. Zonder de bedding van het lichaam blijven systemische inzichten soms hangen in het veld van begrijpen, terwijl de uitnodiging is om ze te belichamen.

Trauma, regulatie en het heilige tempo van het lichaam

Veel systemische dynamieken zijn verweven met oude trauma’s – van onszelf, onze voorouders, of zelfs collectieve wonden. Het lichaam draagt deze trauma’s als stille echo’s: in spierspanning, in ademhaling, in het zenuwstelsel. Het kent nog geen tijd, en wacht geduldig op ruimte, erkenning, en liefdevolle aanwezigheid.

Lichaamswerk brengt ons terug in contact met die plekken die lange tijd buiten bereik lagen. Niet om iets te forceren, maar om het lichaam zelf weer regie te geven over zijn helingsproces. Want het lichaam weet wanneer iets klaar is om losgelaten te worden. Het heeft een eigen ritme – een heilig tempo – dat vraagt om afstemming, vertrouwen en zachtheid.

De uitnodiging: samenkomst van hoofd, hart en lijf

Wanneer systemisch werk en lichaamswerk elkaar ontmoeten, ontstaat er een alchemie. Niet alleen worden patronen zichtbaar, maar ze worden ook voelbaar – en daarmee veranderbaar. Deze ontmoeting nodigt ons uit om niet alleen te zien, maar ook te voelen, te ademen, en te zijn met wat is.

Zo wordt de opstelling geen methode, maar een ritueel. Geen techniek, maar een innerlijke reis. En het lichaam? Dat wordt de altaarplaats waar het nieuwe mag landen.

Tot slot: het lichaam liegt nooit

Waar het hoofd twijfelt, draagt het lichaam waarheid. Waar woorden tekortschieten, spreekt het lichaam in sensaties, energie en beweging. Daarom is lichaamswerk binnen het systemisch veld geen optionele verdieping, maar een onmisbare dimensie van heling. Door ons lichaam werkelijk te bewonen, geven we de ziel een thuis om te landen.

Voor de afronding van de opleiding tot Integral Pelvic Therapy Practitioner was een van de opdrachten om een thesis te schrijven. Omdat er twee onderwerpen na aan mijn hart liggen heb ik twee thesissen geschreven.

Een link naar de thesis over systemisch opstellen via het lichaam en de relatie met IPT vind je hier: Thesis_Systemisch_Lichaam_IPT

Het bericht Het Lichaam: Poortwachter van het Systemische Veld verscheen eerst op Helend Veld.

Spiraliteit is de vorm waarin leven zich ontvouwt.
Niet lineair, maar ritmisch.
Niet geforceerd, maar voelend.

Spiral Flow

De spiraal in ons lichaam

Kijk naar de natuur en je ziet spiralen overal: in schelpen, bloemknoppen, wervelwinden en melkwegen. Ook in ons lichaam keert deze oervorm terug. Onze fasciae – het bindweefsel dat alles met alles verbindt – wikkelen zich als spiralen rond spieren, botten en organen. Ze vormen geen rechte lijnen, maar vloeibare netwerken die meebewegen, aanpassen, voelen.

Zelfs ons hart is spiraalvormig opgebouwd. Het klopt niet alleen ritmisch, maar ook torsend – als een wringing motion die het bloed wervelend de vaten in stuwt. En dat bloed? Dat stroomt in helixvormige pulsen door onze aderen. Zelfs onze ademhaling volgt een spiraal: ze cirkelt naar binnen, vult het centrum, en wervelt weer naar buiten.

Deze spiralende bewegingen zijn geen details — ze zijn de essentie van leven. En wanneer we onze aandacht richten op het lichaam, kunnen we deze taal opnieuw leren verstaan.

Spiralend bewegen = herinneren

Wanneer we spiralend bewegen – in dans, in adem, in aanraking, in aandacht – gebeurt er iets bijzonders. Het lichaam begint zich te herinneren. Niet via het hoofd, maar via gevoel, sensatie, ritme.
Herinneren hoe het voelt om niet te forceren.
Om in je lijf te zakken.
Om ruimte te maken waar spanning vastzat.
Om te luisteren naar de fluistering van binnenuit.

Spiralende beweging nodigt uit tot vertraging en versmelting: je hoeft nergens heen, je hoeft niets bereiken. Je beweegt zoals water stroomt: met zachtheid, met richting, met wijsheid.

Spiraliteit in lichaamswerk en IPT

Binnen Rituele Baarmoedermassage en Integrale Pelvic Therapy (IPT) wordt spiraliteit niet als techniek ingezet, maar als wezenlijk principe. We werken met fasciareleases, lemniscaatbewegingen (∞), en subtiele aanraking die het lichaam uitnodigt om zichzelf van binnenuit te reorganiseren.

De spiraal is hierbij een sleutel:
– Ze opent in plaats van te forceren
– Ze stroomt waar stagnatie was
– Ze herinnert aan ritme, verbinding en belichaming

Rituele Baarmoedermassage en IPT helpen het bekkengebied – waar zoveel spanning, trauma en vitaliteit samenkomen – om opnieuw te voelen, te ademen en te vertrouwen. En wanneer we de spiralende beweging na een sessie meenemen in dans, adem of eenvoudige somatische oefeningen, krijgt het lichaam de kans om het herstel werkelijk te integreren.

Wat spiraliteit brengt

Spiraliteit van het lichaam is geen modewoord. Het is een uitnodiging.
Een pad van thuiskomen, laag voor laag.
Zonder haast. Zonder oordeel.

Wat het kan openen:
– Diepe ontspanning in fascia en zenuwstelsel
– Verzachting van opgeslagen spanning of trauma
– Herstel van zelfregulatie en lichaamsbewustzijn
– Een gevoel van gegrond zijn en verbonden leven

Het lichaam hoeft niet ‘gemaakt’ te worden — het wil herinnerd worden.
In spiralen. In golven. In zachtheid.

Spiraliteit is geen oefening. Het is een levensbeweging.
Wanneer je die volgt, word je niet anders —
je wordt meer jezelf.

Voor de afronding van de opleiding tot Integral Pelvic Therapy Practitioner was een van de opdrachten om een thesis te schrijven. Omdat er twee onderwerpen na aan mijn hart liggen heb ik twee thesissen geschreven. Een link naar de thesis over spiraliteit van het lichaam en de uitwerking van het dansen van cirkels, spiralen en golven op pandulatie en fascia vind je hier: Spiraliteit van het lichaam

Het bericht Spiraliteit van het Lichaam – De dans van binnenuit verscheen eerst op Helend Veld.

“Erkenning en respect voor degenen die ons zijn voorgegaan, geven ons kracht en richting” ~ Bert Hellinger

De Acht Orden van Liefde

I. Ouders geven en kinderen nemen
Ouders geven ons het leven.

II. Ouders geven meer dan kinderen
Er is altijd een ongelijkheid in het voordeel van de ouders bij het geven.

III. Liefde slaagt het beste als kinderen kinderen zijn (de kleinen) en ouders ouders (de groten).
Kinderen kunnen niet groter zijn dan hun ouders – Ouders kunnen kinderen niet groter maken dan henzelf (parentificatie)

IV. Het recht op lidmaatschap eren
Alle gezinsleden hebben een gelijk recht om erbij te horen.

V. Volledigheid behouden
Een familiesysteem voelt heel en compleet als iedereen erbij hoort.

VI. De hiërarchie binnen een systeem beschermen
Voorrang is gebaseerd op tijd – wie er eerder was, is het eerst.

VII. Voorrang behouden tussen verschillende systemen
Het nieuwste gezin of systeem heeft voorrang op een vorig gezin of systeem – Nieuw leven heeft prioriteit.

VIII. De beperking van tijd accepteren
Gezinnen moeten het verleden (goede en minder goede situaties en gebeurtenissen) loslaten dat geen goed effect meer heeft in het heden.

Mogelijke toevoeging:

IX. Het Leven heeft prioriteit op het familiesysteem

Aanvullende systemische dynamieken:

1. Een familiesysteem wordt in symmetrie gebracht wanneer het mannelijke de leiding mag nemen in ware dienstbaarheid aan het gezin en het vrouwelijke. De mannelijke rol beschermt het gezin; de vrouwelijke rol voedt het -dit staat los van gender.

2. We kunnen niet van iemand houden waarmee we ons identificeren of waarmee we verstrengeld zijn. We kunnen alleen van iemand houden die we als los van onszelf ervaren.

3. Wie te veel geeft of te veel neemt in een relatie, creëert een onevenwichtige, onstabiele of statische relatie die vaak in conflict verandert. Dynamische wederkerigheid.

4. Wanneer een slachtoffer ziet dat zijn dader schuldig is en de dader ziet dat zijn slachtoffer heeft geleden, kan de tragische band tussen hen worden losgelaten. Slachtoffers moeten zien dat de dader daadwerkelijk schuldig is voor wat er is gedaan.

5. Wanneer een gezin in de juiste symmetrie komt, ontspant iedereen. Orde stabiliseert energie.

*Uit ‘Loves hidden Symmetry; What makes love work in relationships’ door Bert Hellinger, Gunthard Weber en Hunter Beaumont. 1998 pagina’s 51-53, 92-94, 152-159.

Overige opgemerkte dynamieken:

6. Een kind heeft veiligheid, zich gezien en geliefd voelen, en verzorging nodig. Een volwassene heeft grenzen, verbinding, wederkerigheid en respect nodig.

7. De doden die zich niet volledig hebben teruggetrokken, zijn toxisch voor de levenden en de levenden zijn toxisch voor de doden die zich niet hebben teruggetrokken.

8. Het doel van een familiesysteem is om het leven te dienen.

En … er is meer!

Wel geeft het richting om te reflecteren op waarom de liefde -anders gezegd het Leven- minder vrij stroomt en met welke vraag je een dans- en familieopstelling in zou willen gaan.

Voor een overzicht van aanstaande Systemic Dance Rituals, dans- en familieopstellingen klik hier.
Wil je een systemische vraag 1-op-1 onderzoeken? Neem contact met me op.

Het bericht De acht orden van liefde verscheen eerst op Helend Veld.

Het bericht Geparentificeerde dochters verscheen eerst op Helend Veld.

Speurend naar de diepere boodschap van het ongeluk bleken blessures of verwondingen door mijn leven heen vaak hetzelfde gebied en dezelfde zijde van mijn lichaam te treffen. Door gericht te zijn op het verleggen van mijn fysieke grenzen (zelfs na het ongeluk) kon ik niet vergeestelijken wat op een dieper niveau om mijn aandacht vroeg. Dit proces zou volledig openbloeien na het loslaten van tango.

Het werd mij duidelijk dat wat zich vanuit een grondhouding van ‘controle’ en ‘sterk zijn’ in het fysieke lichaam had opgebouwd, eerst weer terug mocht vloeien naar openheid en zachtheid. En de wilskracht die was ingezet om het leven naar de hand te zetten, nu te kanaliseren ten dienste van het Hart. Zo laaide het vuur in mijn bekken weer op en herstelde de verbinding tussen Hart en Baarmoeder. Het Zelf kan in- en uitstromen en het lichaam vullen met aanwezigheid. Een relatie die ik koester en voed met aandacht en ritueel.

De dans is teruggekomen in een andere vorm. De Het Heru Healing Dance is in 2013 op mijn pad gebracht en heeft met haar zachte, cirkelende en fluïde bewegingen in de eerste plaats mijn eigen proces ondersteund en nieuwe mogelijkheden geopend.

Heling betekend niet altijd genezing. De dieperliggende gronden zijn geheeld en dit heeft ook de relatie met het lichaam verandert, verzacht, waardoor pijn een andere toon heeft gekregen. Er leeft in mij een diep besef dat alles verbonden is. En p-ij-n is de Wijsgeer die mij toont wat mijn aandacht vraagt, waar de grens en waar de balans ligt.

“What I’m after isn’t flexible bodies, but flexible brains. What I’m after is to restore each person to his human dignity.”

~ Moshe Feldenkrais

Bij de Feldenkrais methode staat niet toning en stretching centraal, maar ontspanning, introspectie en lichaamsbewustwording. Luisteren of speuren naar wat er innerlijk leeft, zonder waardeoordeel. Het werk van Moshe Feldenkrais laat je via het lichaam gewaarworden hoe alles met elkaar verbonden is. De serie oefeningen rond ‘The Pelvic Clock’, oftewel de bekkenklok, laten dat misschien wel het meest van allen gelden. De oefeningen gebruik ik niet alleen om te ontspannen, blessures en nek, schouder of rugklachten te verlichten of zelfs verhelpen.

Ook in coachsessies is het een mooie manier om iemand ervan bewust te maken dat onze ‘patronen’ in alles aanwezig zijn; in de grote cirkels als ook in de kleine cirkels. Zoals de radertjes aan de binnenkant van een oud klokwerk haken ze op elkaar in en zetten elkaar in beweging. Werk je met een kleine cirkel dan heeft het effect op de grote cirkel en andersom. Om tot andere keuzes te komen is het niet altijd nodig bij de grote thema’s te beginnen.

Graag deel ik de oefening ‘The Pelvic Clock’ zoals ik deze in de basis heb geleerd. Onderaan de pagina vind je een link naar een video waarin een Feldenkrais instructeur je door de oefening heen kan leiden. Hij biedt daarin nog enkele speelse alternatieven. Doe het rustig aan. Tussentijdse rust en navoelen is evenzo belangrijk als het uitvoeren van de bewegingen. Ben je onder behandeling en/of zijn er chronische klachten overleg dan eerst met je behandelaar of deze oefeningen passend zijn voor jou. Beschik je over een yogamatje dan is het fijn om deze te gebruiken.

“Life is movement, without movement there can be no life”

~ Moshe Feldenkrais

De Bekkenklok :: Feldenkrais Methode

1. Ga comfortabel staan ​​en observeer de relatie tussen je bekken en je voeten. Voelt het bekken zich gebalanceerd over de voeten of is het op de een of andere manier gekanteld? Begin met het maken van zachte cirkels met je bekken, kantel je bekken naar voren, dan naar links, dan naar achteren en dan naar rechts. Observeer waar deze beweging soepel en comfortabel is en waar het moeilijker is. Probeer een aantal cirkels in de tegenovergestelde richting. Loop ten slotte een beetje rond in de kamer en merk op hoe je bekken en je heupen bewegen terwijl je loopt.
2. Ga op je rug liggen met je benen uitgestrekt en je armen langs je zijden, met je handpalmen naar de grond gericht. Neem een ​​paar minuten om te ontspannen, om te observeren welke gedachten door je hoofd gaan, om op te merken wat je emotionele toestand is, en om een ​​idee te krijgen van hoe je je lichamelijk voelt. Let op je ademhaling en merk op welke delen van je lichaam bewegen met de adem. Observeer hoe je op de grond ligt. Welke lichaamsdelen staan ​​daadwerkelijk in contact met de vloer? Lig je symmetrisch of zijn er verschillen tussen je linkerkant en je rechterkant? Besteed bijzondere aandacht aan de manier waarop de achterkant van je bekken en de kleine holling van je lage rug zich verhouden tot de vloer.Voer de volgende bewegingen rustig en ontspannen uit. Zonder de noodzaak om enig resultaat te bereiken. Herhaal elke beweging zo vaak als je wilt. Vermijd rekken en overbelasting of doorgaan tot het punt van vermoeidheid.
3. Buig beide knieën en plaats je voeten op de grond ongeveer op heupbreedte van elkaar. Stel je voor dat de achterkant van je bekken op een grote, ronde klok ligt. De klok is zo gericht dat 12 uur in de richting van je hoofd is en 6 uur in de richting van je voeten. De achterkant van je bekken rust op het midden van de klok. Begin je bekken voorzichtig en langzaam te bewegen tussen 12 uur en 6 uur. Verplaats je bekken naar 12 uur, de holling van de onderrug drukt nu meer in de vloer en het staartbeen wijst meer omhoog. Om naar 6 uur te gaan, vergroot je de holling in de lage rug en druk je het staartbeen meer in de vloer. Herhaal deze beweging een paar keer, let op hoe de rest van je lichaam reageert.
4. Begin nu te bewegen tussen 3 uur en 9 uur door je bekken een beetje naar links te kantelen voor 3 en een beetje naar rechts voor 9 uur. Ga niet te ver, want de klok is cirkelvormig, dus de grootte van de bewegingen moet overeenkomen met de grootte van de bewegingen tussen 12 en 6. Stel je zo levendig mogelijk voor waar de cijfers van de klok zijn. Houd je knieën min of meer naar het plafond gericht, zodat de beweging zich voornamelijk in de heupgewrichten bevindt. Voel hoe het contact dat je bekken maakt met de vloer verandert wanneer je het bekken naar links en rechts kantelt.
5. Ga na een korte rust verder met de beweging tussen 12 uur en 6 uur, en merk eens op of je hoofd reageert op de beweging. Stop en stel je voor dat de achterkant van je hoofd ook rust op een cirkelvormige klok die is georiënteerd in dezelfde richting als de klok waarop de achterkant van je bekken rust. Om naar 12 uur te gaan, breng je je kin naar het plafond en vergroot je de holling achter in je nek. Om naar 6 uur te gaan, breng je je kin naar je borst en verminder je de holling achter in je nek. Beweeg je hoofd voorzichtig tussen deze twee punten en merk op of een van de bewegingen wordt overgebracht op je bekken. Begin met het opzettelijk bewegen van je bekken tussen 12 en 6, zodat je hoofd kan volgen. Zodra deze relatie goed is ingeburgerd, probeer je de beweging een beetje sneller te doen. Rust vervolgens met je benen gestrekt.
6. Buig je knieën opnieuw en plaats je voeten op de grond. Ga naar de 12-uurs positie door je onderrug te ronden en je staartbeen van de grond te tillen. Stel je voor waar 1 uur zou zijn en begin te bewegen tussen 12 en 1 en weer terug. Na een paar herhalingen, begin je te bewegen van 12 naar 2, en dan van 12 naar 3. Neem een ​​korte rustpauze en begin dan te bewegen van 12 uur naar 4 uur, dan van 12 naar 5 en voltooi dan de halve cirkel op de linkerkant van de klok met de beweging van 12 naar 6. Merk op welke delen van de halve cirkel soepel en cirkelvormig zijn en waar de beweging schokkerig is of een andere vorm aanneemt. Beweegt je hoofd ook mee met de beweging van je bekken? Rust en observeer eventuele verschillen tussen je linkerkant en je rechterkant.
7. Buig je knieën opnieuw en plaats je voeten op de grond. Verplaats je bekken van 12 uur naar 11, van 12 naar 10, enz. En herhaal zo de verkenning van de halve cirkel aan de rechterkant, dus tegen de klok in. Is het makkelijker of moeilijker dan de linkerkant van de cirkel? Rust en observeer eventuele verschillen tussen je rechterkant en je linkerkant.
8. Begin na de rust met het verkennen van de halve cirkel aan de linkerkant met je hoofd, ga van 12 naar 1, 12 naar 2, enz. Breng je aandacht naar je ribbenkast zodat het kan verzachten en merk eens op of dit je bekken helpt te reageren op de beweging van je hoofd . Pauzeer en doe dan de rechterkant van de cirkel met je hoofd.
9. Besteed een paar minuten aan cirkels in kloksgewijze richting met je bekken, kan je hoofd cirkels in dezelfde richting kan maken. Beweeg heel langzaam en ontspannen, probeer opnieuw en kijk of het lukt om de beweging vloeiender en meer cirkelvormig te maken. Probeer na een korte rust enige cirkels tegen de klok in. Zijn de verschillende delen van de cirkel gemakkelijker of lastiger wanneer je deze richting op gaat?
10. Probeer na het rusten met je hoofd en bekken cirkels in tegenovergestelde richting te laten maken. Dit is voor een heleboel mensen niet eenvoudig, dus doe het het speels en maak je niet druk over het resultaat. Begin op 12 uur en breng je bekken naar 1 en je hoofd naar 11 en ga zo verder. ‘Verdwaal’ je in de bewegingen… begin rustig opnieuw op het punt waar je gebleven was. Probeer het met de klok mee en ook tegen de klok in.
11. Ga vervolgens uitgestrekt op de vloer liggen en observeer; Hoe adem je nu? Wat is je emotionele toestand en waar denk je aan?
12. Rol langzaam op je zij en ga rechtop zitten en kom dan tot stand. Hoe is je bekken nu gebalanceerd over je voeten? Begin opnieuw met het maken van zachte cirkels met je bekken en merk eens op of deze beweging sinds het begin van de les is veranderd. Loop eens door de kamer en merk op hoe je bekken en je heupen nu bewegen terwijl je loopt.

Video

• Feldenkrais, Pelvick Clock [Engl]
• Documentaire over de Feldenkrais Methode [Eng]

Links

• Website Moshe Feldenkrais Nederland [>]
• Artikel ‘Poëzie in Beweging’ [>]

Art: Womb of Rebirth, Meraki Labbé

Het bericht De Bekkenklok :: Feldenkrais verscheen eerst op Helend Veld.

Het is een aloude kunstvorm die de kracht heeft om diepe menselijke waarheid uit te drukken. Dans is een vorm van zelfexpressie waarmee je jezelf kan aansluiten op de diepere patronen van het universum, en je in staat stelt om je dagelijkse beperkingen te overstijgen.

Bewegen op ritmes

In primitieve culturen, werden de verbindingen tussen hemel en aarde, geest en materie, of de menselijke- en goddelijke natuur begrepen en gevierd door middel van rituelen, zang en beweging. Beweging ontstond in antwoord op ritmes, die op zijn beurt het ritme van het leven nabootste. Dansen waren vieringen van de cyclische aard van de geboorte, planetaire regeneratie, de maanfasen, de vrouwelijke menstruatiecyclus, en de seizoenen.

Dans, in zijn oorspronkelijke staat, omzeilt mentale analyse en vertaalt een soort elementaire universele kennis direct via het lichaam. Hetzelfde kan gezegd worden over muziek, die in zijn meest pure vorm bijna onbewust uit de muzikant voortvloeit via een leiding die niet kan worden verklaard in termen van letterlijke studie of het delen van geleerd materiaal. Het wordt soms ‘inspiratie’ genoemd, maar waar komt het eigenlijk écht vandaan?

In de dans, een van de oudste vormen van communicatie met het goddelijke en de natuur, wordt het lichaam een voertuig voor universele kennis door middel van muziek. Muziek en dans zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Wanneer de twee delen één worden, samenvallen, is de expressie volmaakt.

Wanneer muziek wordt uitgedrukt in een dans, of het nou uitgevoerd wordt voor anderen of voor jezelf, wordt een boodschap van goddelijke inspiratie omgezet via de vibratie van de muziek naar een fysiek begrip ervan door het lichaam. Hoe eenvoudig de uitvoering ook is, maakt dansen op muziek in zijn proces gebruik van verschillende kosmologische elementen. Er wordt helderheid of bewustwording gerealiseerd door de daad van het dansen zelf. Bronnen van leiding bij zowel muziek als dans zijn vaak inspiratie en instinct.

De impact van dans

Dans en de muziek die de bewegingen inspireert, creëren zowel fysieke als psychologische effecten. Volgens de ‘sound engineer’ David Gibson, in zijn boek The Art of Mixing, hebben drums een heel primair en direct effect die bij een kernreeks tempi van 60-180 slagen per minuut (bpm) je fysiologie beïnvloeden. Je hele endocriene systeem versnelt aanzienlijk wanneer je luistert naar een ritme van 130bpm, terwijl een ritme van 60bpm rustgevend is en vaak wordt gebruikt bij hypnose.

Als je danst, maak je een muziek-melodie-beweging als reactie op de verschillende bespeelde instrumenten. Je stemt je lichaam en de bewegingen af op het geluid, golflengtes en frequenties. Volgens Gibson, hebben we de neiging om instrumenten te bespelen op het niveau van het lichaamsgebied waar deze frequenties toegang toe bieden. Trommels bijvoorbeeld werken op een frequentie van circa 50 MHz, die resoneert met het bekkengebied bij de mens. Fluiten zitten op bijna 4000MHz en resoneren met het hoofd gebied bij de mens.

Dit verklaart waarom de Afrikaanse krijgers dansen in lage, geaarde, agressieve bewegingen op aardse drums, terwijl de Soefi derwisjen draaien op het geluid van fluiten om een verlichte staat te bereiken. Vurige gitaren worden bespeeld op het midden van het lichaam, het gebied van de solar plexus, en raken kenmerken als trots en moed die passen bij dit gebied; en zo kenmerkend zijn voor de Spaanse flamenco. Het gebied van het emotionele hart tuned weer in op een hogere frequentie, instrumenten als de accordeon en viool maken muziek die op het gevoel inspelen en de ‘hartsnaren’ beroeren.

In de dans, stem je je af op kosmologische principes. Als je danst, worden het tempo van het ritme, de emotionele frequentie van de muziek en de melodie vertaald naar de organische lichaam-mechanica van dans. Dans wordt de kunst van het representeren van die muziek. Je vervalt in fractale patronen en wanneer er een drumpatroon komt ‘weet’ je instinctief hoe je erin stapt en meebeweegt.

Buikdansen is vooral inspelen op deze energieën. Zoals bij veel van de Oosterse dansstijlen: de Zaar dansers bijvoorbeeld, die instinctief hun lichamen wiegen en schudden in een bewegende meditatie gebaseerd op het ritme van de muziek. En de Soefi derwisjen die stappen en ronddraaien in antwoord op de muziek die hen meevoerd naar het geestelijke nirvana.

Bewegende Wijsheid

Als je de kracht en de energie ontdekt die in je huist, is dat als thuiskomen. De Hathor Healing Dance is een vorm van voedsel voor je ware zelf; voor je ziel.

Door vrij stromende bewegingen, een mantra en bepaalde frequenties van geluid te combineren, kan deze dans energie in je lichaam vrijmaken en je openen voor een dieper ervaren van het leven. In ‘haar’ vorm van een helende dans die is gebaseerd op een fusie van filosofieën en muzikale stijlen, is Hathor’s Healing Dance bedoeld om de gezondheid te herstellen in onze chakra’s; de energie-centra die, in Oosterse-tradities, de toegangspoorten zijn tot de integratie van geest, lichaam en ziel.

Ik nodig je graag uit om de helende kracht van deze dans te ontdekken – het ontrafelen van geblokkeerde energie, een verdiepende verbinding met je ware, authentieke zelf, en het gevoel van thuiskomen.

We dansen in een meditatieve staat met onze aandacht naar binnen gericht. In tegenstelling tot de meeste andere dansvormen gaat de Hathor Healing Dance over het maken van een verbinding met onze innerlijke wereld – de wereld van onze verbeelding, gevoelens , intuïtie en zintuigen.

De ervaring is als het vertraagd bewegen door water – we dansen de vergeten delen van onszelf naar de oppervlakte, en bevrijden de in onze spieren opgeslagen herinneringen. De bewegingen masseren en zuiveren de vrouwelijke organen. Pijn en verdriet onthullen hun verhalen en onze verborgen angsten ontmaskeren zichzelf. De ervaringen zijn zeer persoonlijk en weerspiegelen onze eigen aard en geschiedenis, maar gelijktijdig profiteren we ook van de collectieve hoogten en diepten van de menselijke ervaring.

Gebasseerd op de 11 universele wetten van de Paut Neteru is de Hathor Healing Dance een dans voor zelfgenezing en zelfontdekking. Elke dans geeft aanleiding tot andere inzichten en gevoelens … Elke dans draagt bij en nodigt uit om meer van onszelf aan de wereld te geven en te laten zien.

Kom de dans eens ervaren en doe mee bij een van de volgende Hathor Healing Dance workshops, je vindt een overzicht van geplande activiteiten in de Agenda op nunqui.com. Of meld je aan voor de nieuwsbrief, dan hou ik je op de hoogte.

Het bericht De spirituele kracht van dans verscheen eerst op Helend Veld.